Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2022/6518 K.2022/7074

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece, 25.02.2015 tarihli ve 2014/726 Esas, 2015/281 Karar sayılı karar ile davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı belirtilerek hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince, 12.02.2018 tarihli ve 2018/1252 Esas, 2018/2721 Karar sayılı kararı ile davanın kısmi dava olarak açıldığı, buna göre işin esası hakkında değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda 20.03.2019 tarihli ve 2018/115 Esas, 2019/94 Karar sayılı karar ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince, 10.10.2019 tarihli ve 2019/7300 Esas, 2019/18702 Karar sayılı karar ile 12.02.2018 tarihli bozma ilâmından sonra yapılan 14.02.2019 tarihli ıslah işlemine göre karar verilmesinin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına yönelik Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1948 tarihli ve 1944/10 Esas, 1948 Karar sayılı ve 06.05.2016 tarihli ve 2015/1 Esas, 2016/1 Karar sayılı kararları karşısında isabetsiz olduğu gerekçesiyle ıslaha değer verilmeden hüküm kurulması için kararın bozulmasına karar verilmiştir.

10.10.2019 tarihli ve 2019/7300 Esas, 2019/18702 Karar sayılı bozma kararına Mahkemece 22.03.2022 tarihli ve 2021/243 Esas, 20221/41 Karar sayılı karar ile direnilmesi üzerine karar davalı tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Bozmadan sonra ıslah yapılıp yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiştir. Konu, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunda değerlendirilerek 06.05.2016 tarihli ve 2015/1 Esas, 2016/1 Karar sayılı karar ile “...Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 esas 1948/3 karar sayılı YİBK.nın değiştirilmesine gerek olmadığına...” karar verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un 177 nci maddesi, 7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 18 inci maddesi ile değiştirilerek Yargıtayın bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince tahkikata ilişkin bir işlem yapılması hâlinde tahkikat sona erinceye kadar ıslah yapılabilmesi mümkün hâle getirilmiştir.

Ancak 6100 sayılı Kanun'un "Zaman bakımından uygulama" başlığını taşıyan 448 inci maddesinde, kanun hükümlerinin tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhâl yürürlüğe gireceği ifade edilmektedir. Madde düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere usul kurallarının zaman bakımından uygulanmasında derhâl uygulanırlık kuralı ile birlikte dikkate alınması gereken bir diğer husus, yeni usul kuralı yürürlüğe girdiğinde ilgili usul işleminin tamamlanıp tamamlanmadığıdır.

Bu açıklamalara göre bozma sonrası ıslah yapılabileceğine ilişkin yasal düzenlemenin yürürlük tarihi 28.07.2020 olup usule ilişkin yeni hükmün, yürürlük tarihinde tamamlanmış işlemler yönünden uygulanması mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının ıslah tarihi 14.02.2019'dur. Direnilen bozma kararı ise 10.10.2019 tarihlidir. Gerek ıslah işleminin yapıldığı, gerekse bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına yönelik (direnme kararına konu) ikinci bozma kararının verildiği tarihin 28.07.2020 tarihli değişiklikten önceki bir tarih olduğu dikkate alındığında, sonradan yürürlüğe giren Kanun değişikliğinin bu dava bakımından uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.