Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/12895 K.2024/14806

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davacı vekili tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 438 inci maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddi ile incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 2003-2010 yılları arasında çalıştığını, işyerinde 10.00-19.00 ve 13.00-22.00 saatleri arasında 6 gün çalışma olduğunu ancak davacının sabah çalışması olduğu zamanlarda 09.30'da işe başladığını ve 19.30'da işten çıkabildiğini, öğle çalışmaya başladığında ise 12.30'da başlayıp 22.30'da çıkabildiğini, cumartesi günleri daha fazla sürelerle çalıştığını, üç ayda bir mağazadaki malların sayımı nedeni ile 07.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını, yönetici olmasına rağmen Adana’daki toplantılara katılma zorunluluğu getirildiğini, bu günlerde de davacının fazla çalışma yaptığını belirterek fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı işyerinde iki vardiya olduğunu, vardiyalar arası 9 saat olduğunu, günlük ara dinlenme süresi düşüldüğünde davacının fazla çalışma yapmadığını, davacının diğer tüm iddialarının da gerçeği yansıtmadığını; ayrıca iş sözleşmesi gereği yıllık 270 saat fazla çalışma ücretinin davacının ücretinin içerisinde yer aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 20.06.2013 tarihli ve 2012/179 Esas, 2013/277 Karar sayılı kararıyla; toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.01.2021 tarihli ve 2020/3915 Esas, 2021/614 Karar sayılı kararıyla, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin (6/c) maddesinin fazla çalışma muvafakatnamesi olarak değerlendirilebileceği ancak fazla çalışma alacağının davacının ücretine dâhil olduğuna yönelik yorumlamanın hatalı olduğu, bu nedenlerle fazla çalışma alacağının hesaplanarak hüküm altına alınması gerektiği gerekçeisyle Mahkeme kararı bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, bozma ilâmı, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davacının fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dâhil olduğunun kabulünün mümkün olmadığını, ödenen primlerin fazla çalışma ile alakasının olmadığını, bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığını, Ulusal Gözlem Merkezi kayıtlarının esas alınmadığını, davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmalarının hesaplamada esas alınmadığını, İlk Derece Mahkemesince hükmedilen vekâlet ücretinin hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma alacağının ispatı ve hesaplanmasına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1. 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1. Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dairemiz bozma kararına uyan Mahkemece bilirkişiden rapor aldırılmış ve 24.08.2022 tarihli bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaya itibar edilerek fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki hükme esas alınan bilirkişi raporu incelendiğinde, bilirkişi tarafından yapılan hesaplamanın ne şekilde yapıldığının anlaşılamadığı ve bu hâliyle raporun denetime ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmıştır.

Belirtilen sebeple Mahkemece, dosya kapsamında bulunan Ulusal Gözlemevi kayıtları, tanık beyanları ile diğer bilgi ve belgeler ayrıntılı olarak değerlendirilmek suretiyle denetime elverişli rapor aldırılması ve davacının fazla çalışma ücreti alacağının belirlenmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,