Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/13206 K.2025/461

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılardan ...'nın Vakıf Yönetim Kurulu kararı olmaksızın Vakfın banka hesabından ödeme talimatları verip çekler keşide etmek suretiyle 2003-2007 yılları arasında Vakfı dolandırdığını, davalılardan Kaymakam ...'nun bu yolsuzluğun yapılmasına göz yumduğunu, bu durumun müfettiş raporuyla tespit edildiğini ileri sürerek toplam 556.074,46 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; yapılan harcamalarda usulsüz bir işlem, kast ve kaydırma yapılmadığını, ihale açılmasını beklemenin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, anılan müfettiş raporunda ihalesiz alınan yardım malzemelerinin piyasa değerinden daha yüksek bir bedele alındığına dair bir tespit olmadığını, 2000-2007 yılları arasında Vakfın hiçbir denetime tâbi tutulmadığını, davanın açılabilmesi için Vakıf Mütevelli Heyeti kararının davacı tarafından dosyaya sunulması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Türkiye Vakıflar Bankası TAO (Vakıfbank) vekili cevap dilekçesinde; dava konusu olayda gerek Cumhuriyet Savcılığı dosyasında gerek müfettiş raporunda müvekkili Kuruma yüklenen bir suç olmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, yapılan işlemlerde usulsüzlüğün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; yardımlardan yararlanan kişiler hakkında araştırma yapılmadığını, yardımı alan kişiden veya paranın ödendiği kişiden belge alınmamış olmasının yardımın yapılmadığını göstermediğini, soruşturma sırasında eksik inceleme yapıldığını, davalı müvekkilinin Kurumu zarara uğratmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.09.2022 tarihli gönderme kararı üzerine, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu zararın tespit edildiği dönemde davalı ...'nun Turgutlu İlçesinin Kaymakamı olarak 3294 sayılı ... ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu’nun 7. maddesi uyarınca Vakfın tabii Başkanı olduğu, denetim görevi bulunmadığı, hakkında görevi ihmal suçunu işlediği iddiasıyla açılan ceza davasında yapılan yargılama sonucunda Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından beraat kararı verildiği, buna göre Vakıf Başkanı davalı ...'na sorumluluk atfedilemeyeceğinin anlaşıldığı,

... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarını işlediği iddiasıyla yapılan ceza yargılamasında mahkumiyet kararı verildiği ve Vakfı zarara uğrattığının tespit edildiği, 15.02.2024 tarihli bilirkişi heyet raporu ile raporlar arasındaki çelişki giderilerek zarar miktarının belirlendiği, davalı ...'a yönelik açılan davanın husumet yönünden reddi gerektiği gerekçesiyle davalı ... ve davalı ... aleyhine açılan davanın reddine, davalı ... aleyine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Müfettiş raporları ile davacı Vakfın 556.074,46 TL zarara uğratıldığının tespit edildiğini, 2. Hükme esas alınan bilirkişi raporlarının hatalı olduğunu, 3. Davalı ... 'nun da Vakıf zararından sorumluluğunun bulunduğunu, 4. Davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Vakfın uğradığı zararın tespiti ile davalıların zarardan sorumlu olup olmadığı hususlarına ilişkidir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı velilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR