Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/5254 K.2024/9588

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının toplu iş sözleşmesinden yararlandırılmadığı iddiası ile 2015 yılından itibaren ücretinin tespiti ile fark alacak talebinde bulunduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 2017 Temmuz dönemi itibarıyla işverence ödenen ücretin, toplu iş sözleşmeleri uygulanmak suretiyle ödenmesi gereken ücretin üzerinde olduğunun tespit edildiği ve bu tarihten sonrası için fark alacak çıkmadığı, bu nedenle somut davada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla kabul edilen ve temyize konu edilen toplam miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.