Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/7444 K.2024/9265

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 06.10.2020 tarihli kararı ile karşı davanın reddine, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 20.01.2021 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesinin söz konusu kararının ortadan kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, karşı davanın reddine, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı-karşı davacı vekilinin asıl ve karşı davaya yönelik istinaf dilekçesinin ayrı ayrı miktardan reddine, davacı-karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekili ve katılma yolu ile davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalı-karşı davacı vekili yönünden asıl davada hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar ile karşı davada reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Karar davacı-karşı davalı vekilince katılma yolu ile temyiz edilmiş olmakla, davalı-karşı davacı vekilinin temyiz istemi Dairemizce esasa girilmeden reddedildiğinden; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 348 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince davacı-karşı davalı vekilinin temyiz isteminin de reddi gerekmiştir.