Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/9436 K.2024/11628

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafça iddia edilen çalışma süresi, aylık ücret ve talep edilen alacakların niteliği ile bilirkişi raporu, dava ve ıslah dilekçeleri birlikte dikkate alındığında; reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktar (Merkez Bankası efektif satış kuru üzerinden TL'ye çevrilmekle hesaplanan), Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Davalı vekili ise katılma yolu ile temyiz talebinde bulunmuştur. Ancak katılma yoluyla temyiz ...; asıl temyiz talebine sıkı sıkıya bağlı bir hak olup diğer tarafın asıl temyiz dilekçesinin normal temyiz süresi içerisinde ve kendisi yönünden temyizi kabil bir karara karşı verilmiş olması koşulu ile sınırlandırılmıştır. Karar davalı vekilince katılma yolu ile temyiz edilmiş olmakla, davacının temyiz istemi Dairemizce esasa girilmeden reddedildiğinden; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 348 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince davalının temyiz isteminin de reddi gerekmiştir.