Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/2296 K.2025/2799

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı ... AŞ (...) Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız şekilde feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... Nakliye Tekstil Gıda Turizm İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde; davacının, müvekkili Şirketin işçisi olmadığını, iddialarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. 2. Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; husumet itirazında bulunarak davacının talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığını ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 26.05.2016 tarihli kararı ile; davacının iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiği, tanık beyanlarına göre ödenmeyen alacakları bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 26.05.2016 tarihli kararının süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince, davacının 8 yıl 22 gün hizmet süresince hiç yıllık izin kullanmadığı iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, Mahkemece davanın aydınlatılması ödevi çerçevesinde davacının bu konudaki beyanları alınarak sonucuna göre yıllık ücretli izin alacağının hesaplanması gerektiği; kabule göre de davacının davalıya ait işyerindeki çalışması 8 yıl 22 gün olmasına rağmen 9 yıl çalışmış gibi yıllık izin hesabı yapılmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin 12.03.2021 tarihli kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin 12.03.2021 tarihli kararının süresi içinde davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, davacının kıdemine göre 8 yıl üzerinden yıllık izne hak kazandığı dikkate alınarak yapılacak hesaplama doğrultusunda hüküm kurulması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılamada davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının yıllık izin alacağına hak kazanmadığını, Mahkemece isticvabın usule aykırı yapıldığını,

2. Zamanaşımı def'i ve husumet itirazlarının değerlendirilmediğini,

3. İhbar taleplerinin yerine getirilmediğini, davacının yüklenici firmalardaki çalışmalarının sona ermesi ile birlikte kabul anlamına gelmemek kaydıyla tüm işçilik alacaklarının bu firmalar tarafından ödendiğini ve ibralaşıldığını, bu hususta araştırma yapılmadığını ileri sürmüştür.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, yıllık ücretli izin alacağının hesaplanmasına ilişkindir.

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439/2 hükmünde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR