Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/2874 K.2025/5165

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait hastanede 18.10.2006-30.06.2014 tarihleri arasında çalıştığını, çalıştığı süre boyunca tek kulak burun boğaz doktoru olduğunu, bu nedenle her an hastaneye çağrılma durumu olduğundan normal çalışma saatlerinin üzerinde çalıştığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştığını, bu çalışmalarının karşılığının ödenmediğini, 2013 ve 2014 yıllarına ait izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 40 gün izin hakkının bulunduğu, dosya kapsamına, dinlenen tanık anlatımlarına, işyeri kayıtlarına, davacının fiilen yaptığı işin niteliğine nazaran davacının işyerinde fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davacının icap nöbetinde fazla çalışma yaptığını ispatlayamadığından icap nöbetinde geçen sürenin 1/8'inde çalışma yapıldığı kabul edilerek yapılan hesaplamanın Yargıtay içtihatlarına uygun olduğu gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kullanılan izin süresinin hak edilen izin süresinden fazla olduğu, buna göre yıllık ücretli izin alacağının reddine karar verilmesi gerekirken kabul edilmesinin hatalı olduğu, davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile fazla çalışma alacağının kabul edilmesinin ise hukuka uygun olduğu gerekçeleriyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Davalının nöbet defterlerini kötüniyetli olarak mahkemeye sunmadığını, tanık beyanlarına göre davacının 7 gün 24 saat icapçı doktor olarak çalıştığının sabit olduğunu ve buna göre fazla çalışmanın günlük 14 saate göre hesaplanması gerektiğini, 2. Yıllık ücretli izin alacağının hatalı hesaplandığını ayrıca belgelere göre 10 günden az kullanılan izin sürelerinin dikkate alınmaması gerektiğini, 3. Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının da hatalı hesaplandığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık ücretli izin alacaklarının hesaplanmasına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 53. maddesine göre elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz. Somut uyuşmazlıkta davacı sadece 2013 ve 2014 yıllarına ait yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığını iddia ederek yıllık ücretli izin alacağı talep etmiş olup Bölge Adliye Mahkemesince; imzalı izin formlarının dikkate alınmasında bir isabetsizlik bulunmamakta ise de 15.01.1956 doğum tarihli davacının yıllık ücretli izin alacağı hesaplanırken davacının talebi gözetilmeksizin tüm çalışma süresine göre yıllık ücretli izin alacağı olup olmadığının değerlendirilmesi ve davacının 2013 ve 2014 yıllarında 50 yaşından büyük olduğunun dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR