Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/3090 K.2025/4071

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı olarak sürekli işçi kadrosunda istihdam edildiğini, kadroya geçişinin 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) ile sağlandığını, hâlen davalı Bakanlığın kadrolu işçisi olarak çalışmaya devam ettiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin %114 fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin %114 fazlası olarak belirlendiğini, daha önce aynı taleplerle 11.03.2021 tarihinde açtığı davanın kabul edildiğini,

buna rağmen müvekkiline eksik ödeme yapılmaya devam edildiğini iddia ederek ilk dava dosyasında hüküm altına alınan alacaklar haricinde kalan ödenmeyen fark ücret, ikramiye, ilave tediye, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri, sosyal yardım, giyim yardımı ve ek ödeme alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçiş sonrası işçi ücretlerinin Yüksek Hakem Kurulu tarafından düzenlenen toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak belirlendiğini, davacının ücretinin düşürülmesi gibi bir uygulama söz konusu olmadığından dava konusu alacaklara hak kazanamayacağını, yanı sıra talep edilen faiz oranı ile faiz başlangıç tarihlerinin de hatalı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasında kadroya geçiş esnasında yapılan ve Bakanlık tarafından aslı gibidir onaylı örneği gönderilen iş sözleşmesinde açıkça her dönem geçerli asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceğinin öngörülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Müvekkili ile davalı arasında imzalanan iş sözleşmesinde açıkça ücretin, asgari ücretin %114 fazlası olduğunun kararlaştırıldığını, 2. Davalı tarafından dosyaya aslı gibidir onaylı iki ayrı sözleşme sunulduğunu, bu sözleşmelerin birinde asgari ücretin yüzdelik kısmının %114 olarak belirtildiğini, 3. Gerekçeli kararda aldırılan rapora itibar edilmeden hüküm kurulduğunu, ancak rapora hangi gerekçe ile itibar edilmediğine yer verilmediğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçiye kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ödenmesi gereken ücretin tespiti ile dava konusu fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir. 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçen işçilerin geçiş aşamasındaki ücretlerinin tespiti ile bireysel iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün ileriye etkisine ilişkin ilke ve esaslar, Dairemizin 03.05.2023 tarihli ve 2023/3001 Esas, 2023/6593 Karar sayılı ilâmında şu şekilde açıklanmıştır: "...

2. 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde çerçevesinde sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçiler ile işveren arasında imzalanan iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükümlerinin doğru değerlendirilmesi son derece önemlidir.

Dairemiz uygulamasına göre kadroya geçiş sırasında düzenlenen iş sözleşmesinde ücretin sadece asgari ücretin belli bir oranda fazlası yahut geçiş öncesindeki hizmet alım sözleşmesinde öngörülen ücret veya bu ücretin katları olarak belirlenmesi hâlinde, bu ücretin işçinin kadroya geçiş aşamasındaki ilk (temel) ücreti olduğu, taraflar arasında sonraki dönemler yönünden işvereni ücret artışı yapmakla yükümlü kılan bir düzenleme olmadığı kabul edilmektedir.

Diğer taraftan iş sözleşmesinde ücretin her ay için asgari ücretin belli bir oranda fazlası şeklinde ödeneceğine yönelik hükümler ileriye etkili hükümler olarak değerlendirilmeli, bu hükümlerin sonraki dönemlere ilişkin ücret artışları yönünden işvereni bağlayacağı kabul edilmelidir.

..."

Bu açıklamalara göre somut olay değerlendirildiğinde; dosya kapsamında taraflar arasında imzalanan iki adet bireysel iş sözleşmesi bulunduğu görülmektedir. Davalı işveren tarafından dosyaya sunulan aslı gibidir onaylı sözleşmelerden birinde oran belirtilmemesine karşın, yine davalı Bakanlık tarafından dosyaya sunulan diğer bireysel iş sözleşmesinde davacıya her ay brüt asgari ücretin %114 fazlası üzerinden ücret ödeneceğine dair hüküm bulunmaktadır.

Oran kısmı boş ve dolu olan sözleşmeler incelendiğinde; ikisinde de imzaların ve kaşelerin mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

Ayrıca davacı tarafından aynı taleplerle 11.03.2021 tarihinde açılan ve Ankara 31. İş Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ve 2021/179 Esas, 2023/316 Karar sayılı kararı ile sonuçlanan dava dosyasında davacının kadroya geçiş esnasında imzaladığı iş sözleşmesinde ücretinin asgari ücretin %114 fazlası olacak şekilde belirlendiği gerekçesi ile fark ücret taleplerinin kabulüne karar verilmiş olup söz konusu dosyanın kesinleşip kesinleşmediği anlaşılamamaktadır.

Bu durumda Mahkemece yapılacak iş, dosyada bulunan iki ayrı iş sözleşmesinin asılları getirtilerek iki sözleşme yapılmasının nedeni ve bu farklı iki sözleşmeyle ilgili diyecekleri taraflardan sorulmak ve davacının Ankara 31. İş Mahkemesinde açmış olduğu ilk dava dosyasının akıbeti de araştırılmak suretiyle, yapılacak araştırmanın sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre bir karar vermektir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR