Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/405 K.2025/3443

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... (SGK) tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı SGK'ya bağlı işyerinde, davalı emir ve talimatı altında garson olarak kesintisiz çalıştığını, en son alt işvereninin davalı ... Destek Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. (... Şirketi) olduğunu, davacının davalılara gönderdiği ihtarname ile iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle feshettiğini bildirdiğini, davalı Kurumdan aldığı belgeyi ihtarnameye eklediğini buna rağmen alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... Şirketi vekili cevap dilekçesinde; davacının talep ettiği alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının devamsızlık nedeniyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, ayrıca müvekkili Şirkette 01.01.2023-20.01.2023 tarihleri arasında belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, kıdem tazminatına ve yıllık izin ücretine hak kazanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. Davalı SGK cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle feshettiğinden kıdem tazminatına hak kazandığı, davacı asılın beyanı, dosyada bulunan yıllık izin belgelerine göre davacının ödenmeyen yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu davalı SGK'nın asıl işveren davalı ... Şirketinin alt işveren olarak davacının alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gerekçeleriyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiği, davalı SGK'nın 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/7 maddesi uyarınca davacının yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda tespit edilen alacaklarından asıl işveren olarak sorumlu olduğu ve İlk Derece Mahkemesi kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davanın husumet yokluğu ve harç eksikliği nedenleriyle usulden reddi gerektiğini,

2. Dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını,

3. Davacının çalışmalarının kesintili olduğunu, yüklenici şirketlerin davacının alacaklarını ödediğini, davacının çalışma belgelerinin bu şirketlerde olduğunu, bu hususta yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan karar verildiğini, mükerrer alacak tahsiline imkân tanındığını, rücu ilişkisinin belirsiz bırakıldığını,

4. Dinlenen tanıkların davacı ile menfaat birliği içinde olduğunu, bu nedenle beyanlarının dikkate alınmaması gerektiğini,

5. Bilirkişi raporuna ve ıslaha itiraz ettiğini ancak Mahkemece itirazının değerlendirilmediğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davaya konu alacaklardan davalı SGK'nın sorumlu olup olmadığı, davacının kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ve bu alacakların hesaplanmasına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı SGK vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR