Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/4512 K.2025/5838

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacı vekilince Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilmesi talebinde bulunulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince 21.03.2025 tarihli ek karar ile davacı vekilinin talebinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davada reddedilen ve temyize konu edilen miktar 7.664,65 TL olup bu miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 544.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Düzeltilmesi talep edilen asıl karar kesin ise düzeltme talebi üzerine verilen ek karar da asıl karar gibi kesindir; yani temyiz edilemez. Yukarıda açıklandığı üzere asıl karar, 6100 sayılı Kanun'un 362/1-(a) hükmü gereğince kesin olup bu karara ilişkin düzeltme talebi hakkında verilen ek karar da kesinlik sınırının altında kaldığından davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.