KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2025/4944 E., 2025/5613 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2025
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
- Sayısı
- 2024/15 E., 2025/17 K.
Karar Metni
514 kelime·3 dk okuma·8 bölüm
Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 21.09.2011-03.12.20212 tarihleri arasında 800,00 TL ile çalıştığını, işyerinde bir ay gece, bir ay gündüz çalıştığını, yaz çalışmasının 07.30-19.30/19.30-07.30 saatleri arasında, kış çalışmasının ise 06.00-18.00/18.00-06.00 saatleri arasında olduğunu, 15 günde bir izin kullandığını, izin günlerinin kullandırılmadığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile kötüniyet tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları, gece vardiyası izin ücreti, yıllık ücretli izin ve sosyal yardım alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iş sözleşmesinin, işe mazeret bildirmeden gelmemesi sebebi ile haklı nedenle feshedildiğini ve ödenmeyen hiçbir alacağı bulunmadığını, tüm taleplerin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
III. MAHKEME KARARI
Mahkemenin 06.03.2015 tarihli kararı ile; bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, işyerinde üçlü vardiya sisteminin uygulandığı ve hafta tatili ücret alacağının bulunmadığı, davacının iş sözleşmesinin kötüniyetle feshedildiğinin ispat edilemediği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ
Mahkemenin 06.03.2015 tarihli kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince; davacının dava dilekçesinde dayandığı delillerine ilişkin 07.03.2014 tarihli beyan dilekçesinin değerlendirilmesi gerektiği, eksik inceleme yapıldığı, ayrıca sosyal yardım alacağı hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.
Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 07.03.2014 tarihli dilekçesinde belirtilen bilgi ve kayıtların aradan çok uzun bir zaman geçmesi nedeniyle temin edilebilmelerinin mümkün olmadığı, bazı kayıtların ise dava ile ilgilerinin olmadığı, dosyanın mevcut hâliyle bilirkişiye tevdi edildiği, açık ve denetime elverişli 01.12.2014 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Eksik inceleme neticesinde karar verildiğini, 2. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişsiz olup hukuka ve usule aykırı düzenlendiğini, 3. Taleplerin eksik ve hatalı hesaplandığını ve taleplerin tümü hakkında karar verilmediğini, 4. Taraflar lehine verilen vekâlet ücretlerinin hatalı hesaplandığını ileri sürmüştür.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; dava konusu taleplerin ispatı ve hesaplanması ile vekâlet ücretine ilişkindir.
Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439/2 hükmünde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2025/4944, K. 2025/5613, 1 Temmuz 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama