Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/5688 K.2025/9128

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davacı vekili tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.11.2025 Salı günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldiler.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Şirketin Suudi Arabistan'da bulunan işyerinde 16.10.2010-29.07.2020 tarihleri arası iş makine bakım ustası olarak çalıştığını, ücretinin net 1.925,00 USD olduğunu, davacının 06.00-21.00 saatleri arasında çalışıp ayda 2 gün hafta tatili kullanabildiğini, dinî bayramların ilk günü dışında bu günlerde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatları, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 06.05.2013-02.02.20 19... .02.2019-29.07.2020 tarihleri arasında iş makineleri bakım ve onarımcısı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işçinin istifası üzerine sonlandığını, davacının ücretinin net 4.707,98 SAR olduğunu, taraflar arasında ücretin USD cinsinden belirlenmesi veya ödenmesi gibi bir durumun olmadığını, davacının fazla çalışma yapması, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışması hâlinde karşılığının bordroya yansıtılarak ödendiğini, bordroların imzalı olduğunu, mutad işyeri hukukunun uygulanması gerektiğini, Suudi Arabistan'da dinî bayramların ve 23 Eylül gününün tatil olduğunu ve çalışmanın yasak olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 16.10.2010-29.07.2020 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, davacının en son net 4.707,98 SAR ücret aldığı, aynı davalıya karşı açılmış benzer nitelikteki davalarda da aynı şekilde istifa dilekçesi alındığı, bu sebeplerle istifa dilekçesini itibar edilmemesi gerektiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığı, davacının haftanın 4 günü 08.00-17.00, 2 günü ise 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığı, bu şekilde haftalık 5 saat fazla çalışma yaptığı, aylık ücrete fazla çalışmanın dâhil olduğu,

buna göre haftalık 5 saat fazla çalışma ücretinin aylık ücretin içinde olduğu, tanık beyanlarından davacının ayda bir hafta tatili gününde çalıştığı, 2018 Mart-2020 Mart arası dönemde dinî bayramların ilk iki günü hariç, diğer dönemlerde ise dinî bayramlar hariç ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kaldırma kararında davacının 4.707,98 SAR ücretten daha fazla ücretle çalıştığını ispatlayamadığının belirtildiği, Mahkemece kaldırma kararına uygun hesaplama yapılarak karar verildiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Davacının ücretinin net 1.925,00 USD karşılığı 7.218,75 SAR olduğunu, bordroların hileli olduğunu, 2. Ücret bordrolarında gösterilen fazla çalışma ve hafta tatili çalışmalarının bu ücret üzerinden hesaplanması gerektiğini, fazla ödeme var ise bu ödemelerin mahsup edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının aylık ücret miktarı ile fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının hesaplanması ve karşılığının ödenip ödenmediği noktalarında toplanmaktadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR