Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/6540 K.2025/7957

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, müvekkilinin uzun yıllardır işyerine motosiklet ile gittiğini ve işyerindeki otoparka sorunsuz bir şekilde park ettiğini ancak daha sonra yayımlanan bir emir doğrultusunda müvekkilinin nizamiyeye girişinin yasaklandığını, davacının aracını nizamiye girişine bırakarak yaklaşık 3 kilometrelik bir mesafeyi yürüyerek gittiğini, işyerinde geçerli toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesinde işverenin olanak bulunması hâlinde uygun bir park yerini ayırması gerektiğinin düzenlendiğini, müvekkilinin nizamiye girişindeki otoparka alınmadığını,

motosiklet hariç diğer araçların girişine izin verildiğini, söz konusu davalı işleminin kanunilik ilkesine, ilkesine ve eşitlik ilkelerine aykırı olduğunu ileri sürerek müvekkilinin motosikleti ile nizamiyeye alınması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu işlemin bir idari işlem olduğunu, bu nedenle idari yargıda dava açılması gerektiğini, söz konusu işlemin tüm motosiklet kullanıcılarına uygulandığını, sadece davacı personele uygulanmadığını, bu nedenle eşitlik ilkesine aykırılığın söz konusu olmadığını, işlemin tüm personelin ve ailelerinin hayatı ve vücut bütünlüğü dikkate alınarak yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işverence işyerinin nizamiyesinden motosikletle girişe müsaade edilmemesinin işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğu, bu uygulamanın sadece davacıya değil tüm çalışanlara uygulandığı, eşitlik ve ölçülülük ilkesine aykırılık teşkil etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

28. Dönem Grup Toplu İş Sözleşmesi'nin 74. maddesinin (ç) bendinde "İşveren özel otolarıyla işyerine gelen işçiler ile ortopedik engellilerin özel otoları için olanak varsa uygun bir park yeri ayırır." düzenlemesinin yer aldığı, bu madde uyarınca işverenin olanaklar dâhlinde uygun bir park yeri ayıracağının anlaşıldığı, çalışanlara otopark imkânı tanınmasının toplu iş sözleşmesi kapsamında bir zorunluluk teşkil etmediği,

diğer taraftan davalı tarafça Toplu İş Sözleşmesi'nin 14/b-(3) hükmünde yer alan "İşveren vekilleri ve amir vazifesi alanlar, maiyetinde çalışanların ahlaki, ruhi ve bedeni hallerini korur ve gözetir, maiyetine karşı daime tarafsız ve hakkaniyete uygun davranır." düzenlemesi çerçevesinde, Kurum içinde artan yaralanmalı ve ölümlü motosiklet kazalarının önlenmesi amacıyla, yönetim hakkı kapsamında çıkarttığı emrin, eşitlik ve ölçülülük ilkesine de aykırılık teşkil etmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Nizamiye içerisine otomobiller, elektrikli motosikletler, elektrikli bisikletler, mopedler dâhil olmak üzere tüm araçların alındığını, sadece motosikletlere izin verilmediğini, 2. Davacının sırf bu kısıtlama yüzünden motosikletini nizamiye dışına bırakarak 3-4 km yol yürümek zorunda kaldığını, 3. Toplu iş sözleşmesinin ilgili hükmünün bertaraf edilmesinin, işverenin yönetim hakkı olarak değerlendirilemeyeceğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalı işveren tarafından işyeri nizamiyesinden motosiklet ile girişin yasaklanmasının hukuka uygun olup olmadığı hususuna ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR