Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/6885 K.2025/6592

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 03.03.1986-30.10.2017 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 2013 yılında emekliliğe hak kazanarak davalı işyerinden ayrıldığını, tüm alacaklarının ödendiğini, bu sebeple 26.09.2013 tarihinden önceki dönem yönünden herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını, davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işyerinde 2005 yılından itibaren davacının yıllık izin taleplerinin işyerinde uygulanan SAP sistemi üzerinden yapıldığı, alınan teknik bilirkişi raporu ile davacının bu sistem üzerinden izin girişlerinin ve onayının yapıldığı, bilirkişi tarafından sistem dosyalarında oynama yapılmadığının tespit edildiği, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda net 256.652,46 TL yıllık ücretli izin alacağının kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek hüküm fıkrasında brüt 256.652,46 TL yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişi raporunda belirtildiği üzere davacının net 256.652,46 TL yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Cevap dilekçesinin süresinde sunulmadığını, bu sebeple davalı tarafça sunulan belgelerin dikkate alınmaması gerektiğini, 2. Davalı tarafça sunulan kayıtların yıllık ücretli izinlerin kullanıldığını ispata elverişli olmadığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Hükmün kapsamı" başlıklı 297/1-(c) hükmünde hükmün; "Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri" kapsaması gerektiği belirtilmiştir.

Mahkeme kararında hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Öte yandan, Kanun'un aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi sebeple haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Gerekçe hüküm çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı kararına aykırı olup salt bu aykırılık bozma sebebidir.

Somut uyuşmazlıkta; İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararında davacı işçinin net 256.652,46 TL yıllık ücretli izin alacağının bulunduğunun belirtilmesine karşın hüküm fıkrasında brüt 256.652,46 TL yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesi, gerekçe hüküm çelişkisi niteliğinde olduğundan, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR