Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/7044 K.2025/9475

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işverenin Gürcistan'da kurulu şirketinde çalıştığını, firmalar arasında muvazaa bulunduğuna ilişkin deliller bulunduğunu, 31.08.2015-23.05.2017 tarihleri arasında kalıpçı olarak çalıştığını, aylık net 1.600,00 USD ücret aldığını, iki vardiya hâlinde 07.00-19. 00... .00-07.00 saatleri arasında haftanın 7 günü çalıştığını, haftalık 32 saat fazla çalışma yaptığını, 2 haftada 1 gün izin verildiğini, iş bitimi nedeniyle işveren tarafından iş sözleşmesinin sonlandırıldığını, 3 öğün yemek ve konaklamanın işveren tarafından karşılandığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 01.09.2015-19.04.2017 tarihleri arasında dava dışı Şirkette çalıştığını, aylık 800,00 USD ücret aldığını, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacı asılın kendi işçileri olmadığını, organik bağ ve muvazaa iddialarını kabul etmediklerini, usul ve yetki yönünden itiraz ettiklerini, uyuşmazlığa Gürcistan mevzuatının uygulanması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 31.08.2015-23.05.2017 tarihleri arasında davalının Gürcistan'daki grup Şirketi olan dava dışı ....

LLC Şirketi nezdinde kalıpçı elemanı olarak çalıştığını iddia ettiği, ... kayıtlarından davacının 31.08.2015- 23.05.2017 arasında yurt dışında bulunduğunun anlaşıldığı, davacının imzasının bulunduğu iş sözleşmesinde uyuşmazlık hâlinde Gürcistan kanunlarına göre uyuşmazlığın çözüme kavuşturulacağının hüküm altına alındığı, davalı tarafça cevap dilekçesinde uyuşmazlığa Gürcistan kanunlarının uygulanması gerektiğine dair itirazda bulunulduğu,

davacı söz konusu iş sözleşmesi kapsamında tüm hizmet süresi boyunca sadece Gürcistan'da bulunan işyerinde çalışmış olup bu durumda mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı yer olan Gürcistan olduğu, tüm bu hususlar ve güncel Yargıtay içtihatları dikkate alındığında, taraflar arasında 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un 27/1 hükmü kapsamında hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan uyuşmazlığa Gürcistan hukukunun uygulanması gerektiği, Gürcistan hukukuna göre alacakların zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,

içtihat değişikliği nedeniyle davacı aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmemiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekâlet ücretine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR