Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/7888 K.2025/9499

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... (Belediye) nezdinde 08.03.2011-16.05.2022 tarihleri arasında temizlik elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından emeklilik nedeniyle sona erdirildiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacaklardan müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (696 sayılı KHK) 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 24. madde uyarınca kamuda istihdam edilecek işçinin emeklilik aylığı almaya hak kazanmamış olması gerektiğini, davacının emekliliğe hak kazandığını, iş sözleşmesinin bu nedenle alt işveren tarafından feshedildiğini, alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işverenin davacının iş sözleşmesini kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde feshettiğini kanıtlayamadığı, bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, yıllık ücretli izin alacağının bulunmadığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalışmakta iken 696 sayılı KHK ile sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacının 16.05.2022 tarihi itibarıyla emekliliğe hak kazandığı ve davalı tarafından da 696 sayılı KHK'nın 127. maddesi ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 24. madde gereğince emeklilik hakkını kazandıktan sonra çalıştırılmaya devam edilmesi mümkün olmadığından işten çıkışının yapıldığı,

belirtilen sebep işverenin haklı fesih sebepleri arasında sayılmadığından davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, ödenen kıdem tazminatının hesaplamadan düşüldüğü, bakiye alacağa hükmedildiği; ancak iş sözleşmesinin feshedilmesi Kanun Hükmünde Kararneme'deki düzenleme nedeniyle gerçekleştiğinden ve fesihten önce ihbar önelinde bulunulması gerekmediğinden davacının ihbar tazminatına hak kazanamadığı ve ihbar tazminatının reddi gerektiği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; müvekkili davacının çalışmak istemesine rağmen kanunlara aykırı olacak şekilde resen emekli edildiğini, bu durumda davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağına hak kazandığını, Bölge Adliye Mahkemesince ihbar tazminatının reddine ilişkin kararın hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR