Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/7946 K.2025/9533

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 21.11.2002-28.09.2021 tarihleri arasında makine bakım çalışanı olarak çalıştığını, davacının işyerinde gerçekleşen hırsızlık olaylarına karşı önlem alınmadığı için farkındalık yaratmak istediğini ve bu nedenle kameraların da gördüğü bir yerde çalışma arkadaşına ait parayı aldığını, ardından bu parayı iade ettiğini, davacının amacının konunun önemsenmesi için dikkat çekmek olduğunu, amirlerinin durumu öğrenmesi sonrası davacıdan savunma alındığını ve davacının iş sözleşmesinin 28.09.2021 tarihinde feshedildiğini,

davacının son brüt ücretinin 22.640,47 TL olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık ücretli izin ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının alacak taleplerinin zamanaşımına uğradığını, çalışan ... 'nın kendisine ait 1.680,00 TL'yi çantasının içine koymak suretiyle masanın üstüne bıraktığını, ertesi gün parasının çalındığını fark ettiğini, kamera kayıtlarının izlendiğini anlayan davacının parayı iade ettiğini, ... 'nın şikâyetçi olması üzerine davacıdan savunma istendiğini, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının fazla çalışma yapması durumunda karşılığı ücretin bordrolara yansıtılarak ödendiğini, davacının yıllık ücretli izin alacağı olmadığını, davacının asgari geçim indirimi ödemelerinin yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işveren tarafından, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun (4857 sayılı Kanun) 25/II hükmü gereği işyerinde hırsızlık yaptığı gerekçesiyle sona erdirildiği, Sosyal Güvenlik Kurumu çıkış kodunun 46 (Güveni kötüye kullanma, hırsızlık veya sırların ifşa edilmesi) olarak bildirildiğinin anlaşıldığı,

davacıdan alınan savunmada ve dava dilekçesinde, davacının işyerinde parasının çalındığını, işyeri yönetimine yaptığı başvurudan bir sonuç alamadığını, işyerinde yaşanan hırsızlık olaylarına dikkat çekmek için ... . adlı çalışanın parasını aldığını, hırsızlık kastının olmadığını beyan ettiği, davacı tanığı davacının savunmalarını kısmen destekleyen beyanlarda bulunmuş ise de bu tanığın davalı Şirkete karşı davasının olması nedeniyle anlatımlarına ihtiyatlı yaklaşıldığı,

ayrıca bu tanığın davacının parasının çalınması nedeniyle yönetime herhangi bir başvuru yapmadığını beyan ettiği, hırsızlık olayının araştırılmaya başlanmasından ve kamera görüntülerinden hırsızın tespitinden sonra davacının parayı sahibine iade ettiği, iade ederken kimseye söylememesini istediğinin tanık anlatımları ile anlaşıldığı, davacının hırsızlık olayını ikrar ettikten sonra yaptığı savunmaların hayatın olağan akışına aykırı olduğu, feshin haklı nedene dayandığı davalı tarafça ispatlandığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesinin yerinde olduğu,

yıllık ücretli iznin kullandırıldığının ispat yükünün işverene ait olduğu, işverenin yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlaması gerektiği, davalı tarafça ıslah dilekçesinden sonra sunulan belgelerin imzalı izin defteri mahiyetinde olmadığı ve İlk Derece Mahkemesince değer verilmeyerek bu alacak kalemine hükmedilmesinin yerinde olduğu gerekçeleriyle tarafların istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Davacının, tamamen farkındalık yaratmak amacıyla yapmış olduğu fiilin haklı fesih gerekçesi yapılabilmesinin mümkün olmadığını,

b. Davalı işverence suç duyurusunda bulunulmadığını,

c. Müvekkiline isnat edilen hırsızlık suçunun oluşmadığını,

d. En olumsuz ihtimalde dahi yalnızca geçerli fesih değerlendirmesinin yapılabileceğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Yargılama devam ederken sunulan yıllık izin formlarına itibar edilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu,

b. İzin formlarının uzun çalışma dönemi nedeniyle arşivden bilirkişi raporu geldikten sonra temin edilebildiğini,

c. Yıllık izin defteri mahiyetinde olmadığı belirtilse de her bir iznin karşısında davacının ve amirlerinin imzasının bulunduğunu,

d. Davacının hak kazandığı yıllık izinlerini kullandığını,

e. Yıllık ücretli izin alacağı talebinin reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş sözleşmesinin feshi ile davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanmadığı, yıllık ücretli izin alacağının ispatı ve hesabına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi hâlinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin sona ermiş olması şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut uyuşmazlıkta; yargılama sırasında davalı tarafından dosyaya izin formları sunulmuş olup sözü edilen belgelerin imzalı olduğu görülmüştür. Davacı vekili 20.03.2023 tarihli beyan dilekçesinde yıllık izin formlarının süresi içinde sunulmadığı için dikkate alınmaması gerektiğini belirtmiş ancak imza inkârında bulunmamıştır. O hâlde, davacı duruşmaya davet edilerek imzasının bulunduğu anlaşılan söz konusu formlar kendisine gösterilmeli ve formlara ilişkin diyecekleri ile bu günlerde izin kullanıp kullanmadığı sorularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR