Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/8509 K.2025/9894

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 03.01.2018- 06.09.2021 tarihleri arasında açık saha formeni olarak çalıştığını, çalışmasının kesintisiz şekilde ve aynı işyerinde geçtiğini, son ücretinin net 4.800,00 TL olduğunu, ücret bordrolarında ücretinin düşük gösterilerek bordrolar ile oynandığını, ödemelerin bankadan yapıldığını, işyerinde kendisine her gün 3 öğün yemek ve barınma imkânı sağlandığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini, çalışma süresi boyunca davacının fazla çalışma yaptığını,

ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili günlerinde çalıştığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, metro şantiyesinde çalışan müvekkili Şirket çalışanı ... . ile davacının 04.09.2021 tarihinde ve yapılan araştırma sonucunda daha önceki tarihlerde de şantiyeye ait hurdaları taşeron firmaya ait araçlarla şantiye alanı dışına çıkarıp sattıklarının tespit edildiğini, ... . isimli çalışanın olayı tanıklar huzurunda kabul ettiğini, davacının da kendisinin tespit edilen olaydan haberdar olduğunu ve hurdaları satıp elde ettikleri para ile yemek, sigara gibi şeyler aldıklarını kabul ettiğini, bu nedenle iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı nedenle feshedildiğini,

davacının tüm ücretlerinin eksiksiz şekilde bankaya yatırıldığını, müvekkili tarafından çalışanlara yol, yemek, barınma gibi nakdi veya ayni bir yardım yapılmadığını, davacının mesai saatleri ve tatil günlerinde çalışmasına ilişkin iddialarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamından ücret bordroları, davacının kıdemi ve yaptığı iş dikkate alınarak davacının 03.01.2018-06.09.2021 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, son ücretinin net 4.800,00 TL, brüt 6.714,23 TL olduğu, bu ücrete barınma yardımının da eklenmesiyle giydirilmiş brüt ücretin 7.608,60 TL olduğu, davalı tarafından dosyaya iş sözleşmesinin ihbar ve kıdem tazminatı gerektirmeyecek şekilde sona erdiğini ispata yarar delil sunulmadığı, davalının üzerine düşen ispat yükünü yerine getiremediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı,

davacının karşılığı ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri bulunduğu, bu alacak kalemleri tanık beyanlarına dayalı hesaplandığından bu alacaklardan indirim yapıldıktan sonra ücret bordrolarında yer alan tahakkukların mahsup edilmesi yönünde resen hesaplama yapılarak hüküm kurulduğu, yıllık izin ücreti talebinin ise reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; hüküm altına alınan alacak kalemlerine dair İlk Derece Mahkemesi değerlendirmesinin yerinde olduğu, davalının istinaf başvurusunun esastan reddi gerektiği, davacı itirazları yönünden; dosyada mübrez izin formlarında geçen sürelere ilişkin ücret bordrolarında yıllık izin tahakkuku yapılmadığı dikkate alındığında davacının yıllık izinlerinin kullandırıldığının ispatlanamadığı,

bu nedenle yıllık izin ücreti talebinin kabulü gerekirken aksi yönde verilen kararın hatalı olduğu, diğer yandan ret vekâlet ücretinin de hatalı belirlendiği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Bölge Adliye Mahkemesi kararının yeterli gerekçeyi taşımadığını, bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden karar verildiğini,

2. Davacının somut davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığını, alacakların zamanaşımına uğradığını,

3. Ücret tespiti ve giydirilmiş ücrete yemek ile barınma sosyal yardımlarının eklenmesinin hatalı olduğunu,

4. Faiz türünün ancak yasal faiz olabileceğini,

5. Davacının sunduğu belgelere ve tanık beyanlarına dayanılarak bordro hilesi olduğunun kabulünün ve davalının zaten ödediği fazla çalışma, hafta ve genel tatil ücretlerini mükerrer olacak şekilde tekrar ödemeye zorlanmasının hatalı olduğunu, imzalı ve ihtirazı kayıtsız imzalı bordrolara göre davacının tüm çalışma karşılıklarının ödendiğini, davacının tüm hafta tatili günlerinde çalıştığı iddiasının mesnetsiz olduğunu, fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin hesabında mükerrerlik oluşuğunu,

6. İş sözleşmesinin davacının doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışları nedeniyle haklı olarak feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerektiğini,

7. Hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve fazla çalışma ücretlerinin hesabında önce indirim sonra mahsup yapılması gerekirken bunun dikkate alınmamasının hatalı olduğunu,

8. Kış aylarında inşaat işleri durduğundan yaz kış ayrımı ile değerlendirme yapılmamasının hatalı olduğunu,

9. Davacının tüm izinlerini kullandığını, yıllık izin ücreti talebinin reddi gerektiğini,

10. İndirim oranının daha fazla olması gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, zamanaşımı, ücret tespiti, giydirilmiş ücretin belirlenmesi, davacının somut davayı açmakta hukuki yararı bulunup bulunmadığı, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip edilmediği buna bağlı olarak davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ispatı ve hesap yöntemi, indirim oranı ile faiz hususlarına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR