Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/8653 K.2025/10428

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 2000 Kasım ayı ile 17.10.2017 tarihleri arasında çalıştığını, son görevinin finansal koordinasyondan sorumlu genel müdür yardımcısı olduğunu, müvekkiline 2016 yılına kadar her yıl prim ödemesi yapıldığını ancak 2017 yılına ilişkin prim ödemesinin yapılmadığını, müvekkilinin 2017 yılına ilişkin prime hak kazandığını ileri sürerek prim alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iş sözleşmesini feshettiğini, prim ödemelerinin ödeme tarihinde görevi başında bulunan çalışanları kapsadığını, bu nedenle ödeme tarihinde iş sözleşmesi sona eren davacıya prim ödemesi yapılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya içeriğine göre davacının performans düşüklüğü ve benzeri nedenlerle prime hak kazanamadığının ispatlanamadığı, emsal işçilere prim ödemesi yapılırken davacıya ödeme yapılmamasının eşitlik ilkesine aykırı olduğu, emsal çalışanların aldıkları primlere ve davacının işyerinde çalışma süresi dikkate alınarak hesaplama yapan 21.10.2019 tarihli bilirkişi raporunun dosya içeriğine uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının prim hesaplaması yapılan dönemde çalışmasının yeterli olduğu, ayrıca ödemenin yapılacağı tarihte çalışmasının gerekmediği belirtilerek İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; a. Davacının ödeme tarihinde çalışmaması sebebiyle prim ödemesine hak kazanamayacağını, b. Bankadaki tüm çalışanlara aynı oranda performans primi ödenemeyeceğini, c. Hesaplamanın brüt ücret üzerinden yapılmasının hatalı olduğunu ileri sürmüştür. 2. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; a. Davacının 2017 yılı için en az %90 oranında prim ödemesine hak kazandığını, b. Prim ödemesinin hatalı hesaplandığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının prim ödemesine hak kazanıp kazanmadığı ile hesaplama yöntemi hususlarında toplanmaktadır.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut uyuşmazlıkta Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işyerinde çalışan emsal işçilere 2017 yılı için ödenen primlerin ortalaması alınarak hesaplama yapıldığı belirtilmiştir.

02.03.2020 tarihli bilirkişi raporunda ise dava dışı çalışan ...'nin ücret ve bordrolarının davacıya en yakın emsal işçi olarak tespit edildiği belirtilerek dava dışı işçinin 2017 yılında aldığı prim oranına göre davacının alması gerektiği prim hesaplanmıştır. Taraflar arasında dava dışı işçi ...'nin davacıya en yakın emsal işçi olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu hâlde emsal işçiye 2017 yılı için ödenen prim oranını dikkate alarak hesaplama yapan 02.03.2020 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması gerekmektedir. Bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR