Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/8931 K.2025/10193

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 24.12.2021 tarihine kadar yaklaşık 10 yıl davalı işyerinde bekçi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin (4) koduyla feshedildiğini, kıdem tazminatının eksik ödendiğini ve ihbar tazminatının ödenmediğini, çalıştığı süre boyunca yıllık ücretli izinlerini kullanmadığını, haftanın 7 günü ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, günlük çalışma süresinin 14 saat olduğunu ve işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 01.06.2016-24.12.2021 tarihleri arasında davalı Şirkette çalıştığını, iş sözleşmesinin feshinden sonra kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, işyerinde esnek çalışma sistemi olduğunu, denkleştirme sistemi uygulanarak haftalık 45 saat çalışma yapıldığını, davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı Şirketin cevap dilekçesinin ekinde sunduğu yıllık izin formlarının incelenmesinde davacının işe giriş tarihi 17.02.2012 tarihi olarak belirtildiğinden ve dosya arasında bulunun ticaret sicil kayıtlarına göre davalı Şirketle dava dışı ...

Gıda isimli Şirket ortaklarının bir kısmının aynı kişilerden oluştuğu görüldüğünden davalı işverenin davacının 17.02.2012-24.12.2021 tarihleri arasında geçen tüm hizmet süresinden sorumlu olduğu, davacının bakiye kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile bakiye yıllık izin süresine ilişkin ücrete hak kazandığı, fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatili günlerinde çalıştığına ilişkin iddiasının ispatlandığı ancak bu çalışmaların karşılığının ödenmediğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. ... Şirketi ile davalı Şirket arasında organik bağ olmadığını ve hizmet süresinin belirlenmesinde taleple bağlılık ilkesine aykırılık olduğunu, 2. Davacı tanıklarının davacının çalışma şartlarını bilmesinin mümkün olmadığını, 3. Davacının tüm yıllık ücretli izinlerini kullandığını ve kullanmadığı yıllık izinlerin ücretinin ödendiğini, 4. Davalı işyerinde esnek çalışma sistemi olduğunu ve denkleştirme sistemi uygulanarak haftalık 45 saat çalışma yapıldığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalının sorumlu olduğu çalışma süresi ile davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı, fazla çalışma ücretinin hesaplanması ve yıllık ücretli izin alacağı hususlarındadır.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut uyuşmazlıkta Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 9 yıllık hizmet süresine göre toplam 150 gün yıllık ücretli izin hakkı olduğu belirlenmiş ve kullanılan 108 günün mahsubu ile 42 gün üzerinden yıllık ücretli izin alacağı hesaplanmıştır. Hâl böyleyken sözü edilen bilirkişi raporunda davacının yıllık ücretli izin kullandığı tarihler için de fazla çalışma ücreti hesabı yapılmıştır. Davacının yıllık ücretli izinde olduğu süreler, fazla çalışma ücretinden yapılan uygun indirim kapsamında olmadığından fazla çalışma ücreti hesabından dışlanması gerekir. Bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, 2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,