Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/9000 K.2025/10142

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Başkanlığında (Belediye) 04.07.1980-24.10.2011 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, 6111 Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ve Diğer Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un (6111 sayılı Kanun) 16. maddesi uyarınca ...

Millî Eğitim Müdürlüğüne atandığını, burada da bir süre çalıştıktan sonra 14.05.2012 tarihinde emekli olduğunu, davacının ...

Hizmetleri İşçileri Sendikasına üye olduğunu, bu Sendika ile Belediye arasında bağıtlanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine tâbi işçi olduğunu, kış ve yaz farkı olmaksızın her gün sabah 07.30'da işe başladığını, bir saatlik ara dinlenme ile en erken akşam saat 19.00'da işi bıraktığını, haftanın 7 günü ve resmî tatillerde de aynı şekilde çalıştığını ve yıllık izinlerini hiç kullanmadığını, yıllık ücretli izinlerinin hiç ödenmediğini, hafta tatilinde çalıştırıldığını, ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştırıldığını, haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğu ve davacının her gün 11 saat çalıştığını,

haftada 60 saat çalışarak 20 saat fazla çalıştığını, 01.03.1999-28.02.2001 tarihleri arasında ve sonrasında toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanmaması sebebiyle ücretinin eksik ödendiği ileri sürerek toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca eksik ödenen kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin, servis ücreti, sosyal yardım ödemeleri ve eksik ödenen ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; iddia edilen hususların doğru olmadığını, davacının yasal çalışma saatleri arasında çalıştırıldığını, fazla çalışma yapmadığını, bütün sosyal haklarının ödendiğini, yıllık izinlerinin de kullandırıldığını, ulusal bayram ve dinî bayramlarda İdare bünyesinde çalıştırılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Millî Eğitim Bakanlığı vekili cevap dilekçesinde; davacının 6111 sayılı Kanun kapsamında Belediyede çalışmakta iken kurumlarına geçtiğini, davacının üyesi olduğu Sendika ile İdare arasında imzalanmış bir toplu iş sözleşmesi olmadığını, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı husumetin kendilerine yöneltemeyeceğini, davacının müştereken ve müteselsilen tahsil talebinin doğması için teselsül hükümlerinin bulunması gerektiğini;

ancak 6111 sayılı Kanun'da bunun önlendiğini, davacının fazla çalışma alacağının olmadığını, kamuda çalışan bir işçinin yıllık izinlerini hiç kullanmadığı iddiasının gerçeği yansıtmadığını, yıllık izin ücretinin ödendiğine dair belge olmadığını, kıdem tazminatının doğru hesaplanıp ödendiğini, davacının diğer taleplerinin kabul etmediklerini, dava dilekçesinde talep edilen tüm alacak kalemlerine karşı zamanaşımı def'inde bulunduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle sona erdiği, davacıya iş sözleşmesinin sona ermesi ile 75.645,10 TL kıdem tazminatı ödendiği, eksik ödeme yapılmadığı, davacının 337 gün üzerinden yıllık izin ücretine hak kazandığı, fazla çalışma yaptığı, hafta tatillerinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının ispat edilemediği davacıya toplu iş sözleşmesine göre ödenmesi gereken servis ücretinin ödendiğine ilişkin delil sunulmadığı, davacının ücretinin toplu iş sözleşmesine uygun olarak ödendiği belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava ve ıslah tarihleri itibari ile İlk Derece Mahkemesince zamanaşımı hususunun değerlendirilmesine hata bulunmadığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu yapılan alacakların denetime elverişli olacak şekilde hesaplandığı, haklılık durumuna göre yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasında hata bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Müvekkilinin kıdem tazminatının eksik hesaplandığını, müvekkiline her tam yıl için 60 günlük ücret tutarında kıdem tazminatı hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiğini, 2. Fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, 3. Müvekkiline davalı ... nezdinde çalıştığı süre içerisinde hiç bir şekilde sosyal yardım, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının ödenmediğini, 4. 01.03.1999-28.02.2001 tarihlerini kapsayan toplu iş sözleşmesi uyarınca belirlenen %95 zam oranlarının ödenmediğini, 5. Yargılama giderlerinin hatalı hesaplandığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının ücretinin tespiti, dava konusu işçilik alacaklarının ispat ve hesabı ile yargılama giderlerinin doğru belirlenip belirlenmediği hususlarına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR