Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/9505 K.2026/793

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 30.12.2002-31.03.2018 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde havalandırma formeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiğini, davacının 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını, ayda 1 hafta tatilinde ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, işverence kıdem tazminatının ödendiğini ihbar tazminatının ödenmediğini iddia ederek ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı vekilince 27.07.2021 tarihinde dosyaya ıslah dilekçesi sunulduğu, ancak sehven verilen kesin sürenin dolmasından 3 gün sonra ıslah harcı yatırıldığı, Mahkemenin verdiği kesin sürenin usulüne uygun yapılmadığı beyanı ile ara kararından rücu talepleri de Mahkemece reddedildiğinden davanın hiç ıslah yapılmamış gibi kabul edileceği gerekçesiyle bilirkişi raporundaki tespitler doğrultusunda belirlenen miktarlar için ek dava açılmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iş sözleşmesinin görev yaptığı tesisat işlerinin tamamlanması ve davacı tarafın iş ve yer değişikliğini kabul etmemesi nedeniyle sona erdiğini, davacıya tüm hak edişlerinin ödendiğini, talep edilen alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iş sözleşmesinin ihbar tazminatına hak kazanacak şekilde sona erdiğinin taraflar arasında ihtilaf konusu olmadığı, dosya içerisinde ihbar önelli fesih bildirimi tebligatının bulunmadığı ve davacının ihbar tazminatına hak kazandığı,

davacı hak kazandığı izinlerinin sadece 5 gününü kullandığını belirterek yıllık ücretli izin alacağı talep etmiş olup isticvap beyanında çalıştığı süre boyunca 4 kez yıllık ücretli izin kullandığını, bu izin sürelerinin beşer gün olduğunu, bu izinlerinin toplamının 20 gün olduğunu belirttiği, dosyaya dâhil edilen izin belgesine göre davacının 29.07.2006-10.08.2006 tarihleri arasında 12 gün izin kullandığı, hizmet süresine göre davacının hak ettiği 276 gün izin süresinden kullanılan 32 günün mahsubu ile kullandırıldığı ya da ücretinin ödendiği ispatlanamayan 244 gün yıllık ücretli izin hakkının bulunduğu,

tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı, dinî bayramlar hariç genel tatil günlerinde çalıştığı, ayda bir hafta tatili gününde çalıştığı, yapılan hesaplamalardan takdiren %30 indirim yapıldığı gerekçeleriyle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile kamu düzeni dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesi kararında vakıa ve hukuki değerlendirme bakımından usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. İbranamenin dikkate alınmamasının hatalı olduğunu, davacıya yıllık ücretli izin alacağının ödendiğini, 2. Davacıya fesihte ihbar öneli verildiğini, 3. Çalıştığı son şantiyede kartlı giriş uygulaması bulunduğunu, kayıtlar getirtilmeden karar verildiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesinin ihbar öneli verilerek sona erdirilip edilmediği ve buna göre ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının ispatı ve hesabına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR