Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/9546 K.2026/1120

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2002-2005 yılları ile 01.10.2008-23.08.2010 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde çocuk bakıcısı görevi ile çalıştığını, en son aylık 2.500,00 TL net ücret aldığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının iddia ettiğinin aksine 2002-2005 yılları arasında çalışmasının bulunmadığını, davacının 01.10.2008 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının fazla çalışması değil aksine eksik çalışmasının söz konusu olduğunu, genel tatillerde çalışmadığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, davacı tüm hak ve alacaklarının karşılığını aldığını, kendisine verilen görevi yerine getirmeyerek işyerini nedensiz ve bildirimsiz olarak terk ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının 01.10.2008-03.12.2017 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde iş sözleşmesi ile çocuk bakıcısı olarak çalıştığı, yaptığı iş, kıdemi ve mahkemece yapılan emsal ücret araştırmasına göre en son aylık giydirilmiş brüt ücretin 3.959,80 TL olduğunun tespit edildiği, iş sözleşmesinin tazminat ödenmesini gerektirmeyecek şekilde son bulduğunun davalılar tarafından ispatlanmadığı, asgari geçim indirimlerinin ödendiği, davacının fazla çalışma yaptığı iddiasının yöntemince ispatlanmadığı, tanık beyanlarına göre davacının genel tatil günlerinde davalı işyerinde çalıştığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile.

İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki nitelendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı, davacının hizmet süresi ve ücret miktarı kabulünün dosya kapsamına uygun olduğu, iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı neden olmadan ve ihbar süresi tanınmadan feshedildiği, davacının bakiye kıdem ve ihbar tazminatı hakkı bulunduğu, dosyaya davacının çalışma gün ve saatlerini gösterir yazılı kayıt sunulmadığı, dinlenen tanıkların davacının çalışma saatlerine ilişkin görgüye dayalı beyanlarının bulunmadığı, buna göre davacının fazla çalışma yaptığı iddiasını ispatlayamadığı,

asgari geçim indirim alacaklarının tahakkuk yapılarak ödendiği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Hizmet süresinin eksik belirlendiğini, 2. Müvekkilinin aylık net 2.500,00 TL ücret ile çalıştığının kabulü gerektiğini, 3. İşin niteliği ve doğası gereği müvekkilinin fazla çalışma yaptığı ortada olduğundan fazla çalışma alacağının kabulü gerektiğini, 4. Asgari geçim indirimi alacağı talebinin reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, 5. Yargılama gideri ve vekâlet ücreti yönünden hatalı hüküm tesis edildiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; hizmet süresi, aylık ücret miktarı, davacının fazla çalışma ücreti ile asgari geçim indirimi alacaklarına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR