Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/9770 K.2026/1105

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı çeşitli yurtlarda 01.12.2000-14.01.2025 tarihleri arasında temizlik personeli olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik sebebi ile sona erdiğini, kıdem tazminatının eksik ödendiğini, 2000-2018 yılları arasındaki yıllık ücretli izin haklarının ödenmediğini, son brüt ücretinin 68.668,66 TL olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının 01.04.2018 tarihi itibarıyla sürekli işçi kadrosuna geçişi yapıldığını, bu tarihten önce Kurumun işçisi olmadığını, emeklilik nedeni ile işten ayrıldığını, 27.01.2025 tarihinde net 952.778,21 TL kıdem tazminatı ödendiğini, davacının kıdem tazminatı hesaplamaları yapılırken 01.01.2004 tarihinden itibaren hesaplandığını, bu tarihten önceki kıdem tazminatlarının ... AŞ tarafından işçilere ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının emekli olmak suretiyle davalı işyerinden ayrıldığı ve davacıya bir miktar kıdem tazminatı ödendiğinden bakiye kıdem tazminatına hükmedilmesinin yerinde olduğu, davalı işveren tarafından davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığının imzalı yıllık izin defteri veya eşdeğer belge ile kanıtlanamadığı,

davalı vekili tarafından dosyaya sunulan CD içerisindeki kayıtlar incelendiğinde davacıya bir kısım yıllık ücretli izin haklarının kullandırıldığı, dosyaya sunulan yıllık ücretli izin kayıtları ve davacı asılın 24.04.2025 tarihli duruşmadaki beyanı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; hesaplanan ve hüküm altına alınan yıllık ücretli izin alacağının dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Dosyaya sunulan CD içerisindeki yıllık ücretli izin ve ücretsiz izin belgeleri incelenmeksizin ve ek rapor alınmaksızın karar verilmesinin hatalı olduğunu, 2. Yeniden bilirkişi raporu alınarak ücretsiz izin süreleri düşülmek suretiyle kıdem süresinin belirlenmesi ve kullanılan izinler mahsup edilerek hesaplama yapılması gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, kıdeme esas sürenin tespiti ile yıllık ücretli izin alacağının ispatı ve hesabına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir .

2. Somut uyuşmazlıkta; davalı işverence dosyaya sunulan CD içerisinde davacının ücretsiz izin ve yıllık ücretli izin kullanımına dair Kurum yetkililerince onaylı puantaj kayıtları sunulmuştur. İncelenen puantaj kayıtlarında davacının 84 gün ücretsiz izin kullandığı görülmektedir. Kullanılan ücretsiz izin süresi kıdem süresinden mahsup edilmeksizin kıdem tazminatı hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Davacı vekili dava dilekçesinde davacıya 2000-2018 yılları arasında yani kadroya geçiş öncesinde yıllık izin kullandırılmadığını iddia etmiş, bilirkişi raporunda davacının tüm çalışma süresi olan 24 yıl boyunca 506 gün yıllık ücretli izne hak kazandığı ve 219 gün yıllık ücretli izin kullandığı, bakiye 287 gün yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu değerlendirmesiyle hesaplama yapılmıştır.

Bilirkişi raporunda, kullandırılan izinlere ilişkin olarak 2018 yılı ve sonrasında 219 gün yıllık ücretli izin kullanıldığı tespit edilmiştir. Davacının 2018-2024 yılları arasında hak ettiği yıllık ücretli izin miktarı raporda tespit edildiği üzere 26... =182 gün olup davacının bu dönemde 219 gün yıllık ücretli izin kullandığının anlaşılmasına göre bu dönemde kullanılan 37 gün fazla izin süresinin önceki dönemden mahsubu gerekir.

Ayrıca davacı her ne kadar isticvabında 2000-2018 yılları arasında hiç izin kullanmadığını beyan etmişse de CD içerisinde sunulan belgeler karşısında bu beyanına değer verilemeyeceği açıktır.

Şöyle ki dosyada yer alan CD içeriğinde 2011 Temmuz ayı puantajında 9 gün, 2011 Ağustos ayı puantajında 12 gün, 2012 Haziran ayı puantajında 18 gün, 2013 Ağustos ayı puantajında 20 gün, 2014 Ağustos ayı puantajında 19 gün, 2015 Ağustos ayı puantajında 22 gün, 2016 Temmuz ayı puantajında 20 gün, 2017 Temmuz ayı puantajında 1 gün ve 2017 Ağustos ayı puantajında toplamda 25 gün yıllık ücretli izin kullandığı tespit edilmiştir.

Kullanılan bu izinler de hesaplamadan mahsup edilerek yıllık ücretli izin alacağının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

VI. KARAR