Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu E.2012/49 K.2012/49

Görevsizlik Kararı Veren Yargıtay Daireleri : 11 ve 15. Ceza Daireleri Mahkemesi :Asliye Ceza Günü : 27.01.2009 Sayısı : 904–20

Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 09.08.2005 gün ve 4614–390 sayılı iddianamesi ile; sanık hakkında dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından 5237 sayılı TCY’nın 157/1 ve 204/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesince 27.01.2009 gün ve 904–20 sayı ile;

Sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 TCY’nın 204/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca iki yıl hapis, dolandırıcılık suçundan da aynı Yasanın 157/1, 52/2, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca bir yıl hapis ve yüz lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına, mahsuba ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 06.02.2012 gün ve 1537–998 sayı ile;

“İddianamedeki sevk ve tavsife, sevkin ağırlığına, temyizin kapsamına, Başkanlar Kurulu Kararlarına ve Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine göre, tebliğname tarihi itibarıyla temyiz inceleme görevinin Yüksek 15. Ceza Dairesine ait olduğu”

Yargıtay 15. Ceza Dairesince de 22.03.2012 gün ve 3269–32628 sayı ile;

“Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 29.12.2011 gün ve 2011/42 sayılı kararında belirlendiği gibi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının görevleri düzenleyen 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde ‘daireler arasında iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir’ (b) bendinde de; ‘çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir’ hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır, hükmünü amirdir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan ve sevk maddeleri gösterilen resmi belgede sahtecilik suçunun cezası, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 765 sayılı TCY’nın 204/1. maddesinde iki yıldan beş yıla kadar hapis; dolandırıcılık suçunun cezası ise aynı Yasanın 157/1. maddesi uyarınca bir yıldan beş yıla kadar hapis cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;

İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, Yargıtay Kanununun Değişik 14. maddesine göre temyiz incelemesi Yüksek 11. Ceza Dairesinin görevine dâhil olduğu, ...” gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 11 ve 15. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından açılan kamu davasında verilen hükümlerin temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Yasasının Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde;

“Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir”

(b) bendinde de; “çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan ve sevk maddeleri gösterilen resmi belgede sahtecilik suçunun cezası, 5237 sayılı TCY’nın 204/1. maddesinde iki yıldan beş yıla kadar hapis; dolandırıcılık suçunun cezası ise aynı Yasanın 157/1. maddesi uyarınca bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezasından ibarettir.

Bu itibarla, Yargıtay 15. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı isabetli olduğundan ve yargılama konusu suçlarla ilgili temyiz incelemesinin, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmü incelemekle görevli Yargıtay 11. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden 11. Ceza Dairesi görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

Çoğunluğun görüşüne katılmayan iki Kurul Üyesi ; “Dolandırıcılık suçuna 5237 sayılı TCY’nın 157/1. maddesinde öngörülen hapis cezasının üst sınırının resmi belgede sahtecilik suçuna ilişkin aynı Yasanın 204/1. maddesinde öngörülen ceza miktarı ile aynı olmasına karşın, dolandırıcılık suçunda ayrıca beşbin güne kadar adli para cezasının da bulunduğu, bu nedenle Yargıtay Yasasının 14. maddesi uyarınca dolandırıcılık suçunun daha ağır olduğundan temyiz davasına bakma görevinin Yargıtay 15. Ceza Dairesine ait olduğu” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.