Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu E.2016/18 K.2016/18

Mağdur-sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit, mağdur-sanık Mehmet hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçlarından açılan kamu davasında Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesince 23.09.2013 gün ve 300-3463 sayı ile mağdur-sanık Mehmet üzerine atılı suçun kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturma ihtimaline binaen görevsizlik kararı verilmiş, dosyanın gönderildiği Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 05.12.2013 gün ve 297–353 sayı ile mağdur-sanık ... hakkında üzerine atılı suçlardan mahkumiyet, mağdur Mehmet hakkında ise TCK'nın 27/2 ve CMK'nun 223/3-c maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar vermiştir.

Hükmün mağdur-sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 02.03.2015 gün ve 638 – 1067 sayı ile;

“Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 17.07.2014 tarih, 2014/2 Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu’nun kararları ile Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle değişik 14. maddesi ve aynı kanunla Yargıtay Kanunu'na eklenen geçici 13 madde uyarınca; mahkeme kararındaki nitelendirmeye, temyizin kapsamına göre, sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerle ilgili olarak temyiz inceleme görevi, tebliğname tarihine göre Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesinin görevine girdiği",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesince de 30.11.2015 gün ve 10461 – 34046 sayı ile;

"Mağdur-sanığın, 09.12.2013 havale tarihli dilekçesi ile hem kendi hakkındaki mahkumiyet hükümlerini, hem de sanık ... hakkındaki kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla.

Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemisinin 23.09.2013 tarih ve 2013/398 Esas - 2013/300 Karar sayılı görevsizlik kararındaki nitelendirmeye, sanıklara isnat edilen suçlarla ilgili cezaların üst sınırına, temyizin kapsamına, tebliğname tarihine ve Yargıtay 1. Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı Kararına göre, işin incelenmesi 28.06.2014 tarihli resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 31. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 14. maddesi gereğince Yargıtay 1. Ceza Dairesine ait olduğu" gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 1. ve 3. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, hükmün temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Mağdur-sanıklar haklarında kurulan mahkumiyet ve ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen hükümler sonrası sadece mağdur-sanık ...'ın temyiz talebinde bulunduğu, mağdur-sanık ...'ın gerek 09.12.2013 havale tarihli süre tutum dilekçesinde gerekse 06.01.2014 tarihli temyiz talebinde kendisi hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin yanında mağdur-sanık Mehmet hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararı da temyiz ettiği anlaşılmaktadır.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesine dayanılarak Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından işbölümüne ilişkin olarak hazırlanarak 01.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren 24.01.2014 gün ve 2014/1 sayılı kararına göre kasten öldürme suçundan açılan davaları temyizen inceleme görevi Yargıtay 1. Ceza Dairesine ait bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay 3. Ceza Dairesi tarafından verilen görevsizlik kararı isabetli olup, yargılama konusu suçla ilgili temyiz incelemesinin Yargıtay 1. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden, 1. Ceza Dairesi görevsizlik kararının kaldırılmasına, dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.