Yargıtay Ceza Genel Kurulu E.2006/318 K.2007/4

Ceza Genel Kurulu 2006/6-318 E., 2007/4 K.

"İçtihat Metni"

Sanık Yüksel K....'nün geceleyin yağma suçundan TCY'nın 497/1 ve 59. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında aynı Yasanın 31,33 ve 40. maddelerinin uygulanmasına ilişkin Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.12.2002 gün ve 266-400 sayılı hüküm Yargıtay 6. Ceza Dairesince 02.10.2003 gün ve 4994-6273 sayı ile onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

Hükümlünün hukuki durumunun yeni yasalar karşısında değerlendirilmesi isteminde bulunulması üzerine, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesince evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda 14.07.2005 gün ve 266-400 sayılı ek karar ile; 5237 sayılı Yasanın hükümlü lehine olduğu kabul edilerek, 5237 sayılı Yasanın 149/1-h ve 62. maddeleri maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılması, 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesinin a-b-d ve e fıkralarındaki haklardan ceza süresince ve cezanın infazı sırasında yoksun bırakılmasına, tutuklu kaldığı günlerin 5237 sayılı Yasanın 63. maddesi uyarınca mahkûmiyetinden indirilmesine" karar verilmiştir.

Hükümlü tarafından süresinde yasayoluna başvurulması üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 07.03.2006 gün ve 14131-2175 sayı ile;

"5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Yasanın 98/1, 101/1 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 9/1. maddelerinin açık hükmü karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 18.12.2002 gün ve 2002/266-400 sayılı kararıyla 765 sayılı TCY'nın 497/1, 59/2. maddelerine göre sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY uyarınca uyarlama istemi üzerine.

14.07.2005 gün ve 2002/266-400 sayılı ek kararla, cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından lehe olan 5237 sayılı TCY'nın 149/1-h, 62/1. maddeleri gereğince belirlenen uyarlama kararının, önceki ve sonraki Yasada suçun yasal öğelerinde değişiklik bulunmaması, her iki Yasaya göre de cezanın erteleme kapsamı dışında kalması, önceki ve sonraki Yasalara göre temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi,

cezada artırım ve indirim yapan hükümler yönünden de bireyselleştirmeyi gerektiren bir oran takdirinin söz konusu olmaması nedenleriyle 5275 sayılı Yasanın 98/1, 101/1 ve 5252 sayılı Yasanın 9/1. maddeleri uyarınca dosya üzerinden verilmesi doğru olduğu gözetilerek, dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, gerekçeye göre sanık Yüksel K....'nün temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle hakkındaki usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak onanmasına," karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 05.12.2006 gün ve 271628 sayı ile;

Gece vaktinde işlenen yağma suçu 5237 sayılı TCY'nın 149/1-h maddesinde 10 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasını gerektiren nitelikli yağma suçu olarak düzenlenmiş olup, anılan Kanunun 61/1. maddesi hükümleri gözetilerek alt ve üst sınır arasında takdir hakkı kullanılarak temel cezanın belirlenmesi gerekir.

Diğer yönden yağma suçunun konusunu oluşturan değer bir adet kullanılmış cep telefonudur. Suç konusu değerin 5237 sayılı TCY'nın 5377 sayılı Yasa ile değişik 150/2. maddesi kapsamında az olup olmadığının tespiti duruşma açılarak yapılacak incelemeyi, tartışmayı ve takdiri gerekli kılmaktadır, gerekçeleriyle itiraz yasayoluna başvurularak Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.03.2006 gün ve 14131-2175 sayılı onama kararının kaldırılarak, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenip, kesinleşen hükümlerde, uyarlama yargılaması sonucu 5237 sayılı Yasanın lehe kabul edilerek, alt sınırdan uygulama yapılması ve buna bağlı olarak indirim oranlarının en üst, artırım oranlarının ise en alt sınırdan uygulanması halinde evrak üzerinde karar verilmesine olanak bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

5252 sayılı Yasanın "Lehe olan hükümlerin uygulanmasında usul" başlıklı 9. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklinde lehe yasanın saptanmasında başvurulacak yöntem düzenlenmiş olup,

Bu hüküm uyarınca, kesin yargı haline gelmiş bir hükümde değişiklik yargılaması yapılması, önceki hükümde sabit kabul edilen olaya her iki yasanın ilgili tüm hükümleri birbirine karıştırılmaksızın uygulanmak suretiyle ayrı ayrı sonuçlar belirlenmesini ve bunların karşılaştırılmasını gerekli kılmaktadır.

Kesin yargı haline gelmiş bir hükümde sonradan yürürlüğe giren ve lehte hükümler içeren yasaya dayalı bulunan değişiklik yargılamasında, her iki yasanın ilgili tüm hükümleri, önceki hükümde sabit kabul edilen olaya uygulanmak suretiyle belirlenmeli, bu belirleme herhangi bir inceleme, araştırma, kanıt tartışması ve takdir hakkının kullanılmasının gerekmediği;

Eylemin suç olmaktan çıkarılması,

Ceza sorumluluğunun kaldırılması,

Önceki hükümle belirlenen cezanın bir değerlendirme ve takdir gerektirmemesi gibi hallerde,

Evrak üzerinde;

Sonraki yasa ile;

Suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmiş olması,

Cezanın tayininde 5237 sayılı TCY'nın 61 inci maddesi gözetilerek cezanın tayin ve taktirinin gerekmesi,

Önceki hükümde cezanın asgari haddin üzerinde tayini nedeniyle bu olguların 5237 sayılı Yasanın 61. maddesi uyarınca tartışılmasının gerekmesi,

Artırım ve indirim oranlarının belirlenmesinin takdiri gerektirmesi,

Seçimlik cezalardan birinin tercihinin söz konusu olması,

Seçenek yaptırımların yada cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerin değerlendirilmesinin gerekmesi,

Durumlarında ise duruşma açılarak değerlendirme yapılmasını zorunlu kılmaktadır.

Bu değerlendirme yapılırken hükmün gerekçe bölümünde yukarıda belirtilen ilkelere uygun olarak, her iki yasaya göre uygulama ve sonuçları yasal dayanakları ile birlikte belirtilmeli, lehe yasanın hangisi olduğu saptandıktan sonra, hüküm fıkrasında; lehe olduğu kabul edilen yasa ilgili tüm hükümleriyle birlikte olaya uygulanmak suretiyle hüküm tesis edilmelidir.

Ancak duruşma açılarak yargılama yapılsa da, bu yargılamanın sonraki yasanın lehe hükümlerinin saptanması ve uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi ile sınırlı ve kendine özgü bir yargılama olduğu unutulmamalı, lehe yasanın tespiti amacıyla yapılan yargılamada, önceki karar dışına çıkılmamalı, kesinleşen karardaki suça uygulanması olanağı bulunan 5237 sayılı Yasa hükümlerinin tamamının uygulanarak bulunacak cezaların karşılaştırılıp lehe yasanın saptanması ile yetinilmelidir.

Somut olayda Yerel Mahkemece evrak üzerinde yapılan inceleme sonucunda 5237 sayılı Yasa hükümlerinin hükümlü lehine olduğu kabul edilmek ve alt sınırdan uygulama yapılmak suretiyle hükümlünün, 5237 sayılı Yasanın 149/1-h ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesinin a-b-d ve e fıkralarındaki haklardan ceza süresince ve cezanın infazı sırasında yoksun bırakılmasına, tutuklu kaldığı günlerin 5237 sayılı Yasanın 63. maddesi uyarınca mahkûmiyetinden indirilmesine karar verilmiş ise de, evrak üzerinde inceleme yapılmasını yeterli kılan, eylemin suç olmaktan çıkarılması,

ceza sorumluluğunun kaldırılması ve önceki hükümle belirlenen cezanın bir değerlendirme ve takdir gerektirmemesi koşullarının gerçekleşmemesi, 5237 sayılı TCY'nın 149/1-h maddesinde düzenlenen ve 10 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasını gerektiren nitelikli yağma suçunun temel cezasının, aynı Yasanın 61/1. maddesi hükmü gözetilerek, maddedeki ölçütlere göre belirlenmesinin gerekmesi,

diğer yönden 5237 sayılı TCY'nın 150/2. maddesinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığının tespitinin duruşmalı yapılacak bir yargılamayı gerektirmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu ve Ceza Genel Kurulu'nun bu konuda süreklilik kazanan içtihatlarına uyulmak suretiyle kabulüne karar verilmesi gerektiği anlaşılmaktadır.