Yargıtay Ceza Genel Kurulu E.2017/276 K.2019/290

Kararı Veren Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi Mahkemesi :Asliye Ceza Sayısı : 473-371

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... ve...'ın beraatlerine ilişkin Bakırköy 26. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.07.2008 tarihli ve 559-523 sayılı hükümlerin Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 09.05.2013 tarih ve 15573-5763 sayı ile;

“Mağdurenin aşamalardaki istikrarlı beyanları, sanıkların birbirleriyle çelişkili savunmaları ve mağdure hakkında düzenlenen adli rapor ile tüm dosya kapsamına göre; mağdurenin Mustafa Kemal Paşa Caddesi üzerinde yürürken sanıkların araçla gelerek mağdurenin önünden geçtikleri, daha sonra mağdurenin eski nişanlısı olan sanık ...'ın konuşma isteğini reddetmesi üzerine mağdureyi, bir eliyle ağzını kapamak, diğer eliylede kollarından tutmak suretiyle sanık ...'in kullandığı araca zorla bindirip kaçırmaya çalıştığı sırada,

mağdurenin bağırmasıyla çevredeki insanların olaya müdahale etmesi üzerine sanıkların eylemlerini tamamlayamayarak olay yerinden araçla uzaklaştıkları, cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu iştirak halinde işledikleri anlaşılmakla, ek savunmada verilerek TCK.nın 109/2, 109/3-b-f, 109/5, 35/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı mahkûmiyetleri yerine, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek sanıklar hakkında yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 06.11.2014 tarih ve 473-371 sayı ile, bozma kararına direnmiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.02.2015 tarihli ve 29493 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 191-1650 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 07.03.2017 tarih ve 402-1210 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle direnme kararının yasal ve yeterli gerekçe taşıyıp taşımadığı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda, direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan, ilk hükümdeki gerekçenin aynen tekrarlanması suretiyle direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmaktadır.

Anayasa'mızın 141 ve 5271 sayılı CMK’nın 34. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının gerekçeli olması zorunludur. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi uygulamada da keyfiliğe yol açacağından kuşku yoktur. Nitekim Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş uygulamalarına göre de, bir karar bozulmakla tamamen ortadan kalkacağından, Yerel Mahkeme tarafından CMK’nın 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca yeniden usulüne uygun olarak hüküm kurulması, bunun yanında direnmeye ilişkin gerekçenin de gösterilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında önsoruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece, sanıklar hakkındaki ilk hükümlerde direnilirken, bu ilkeler doğrultusunda işlem yapılmamış, direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan ilk hükümlerdeki gerekçenin tekrarlanması suretiyle hükümler kurulmuştur.

Bu itibarla, diğer yönleri incelenmeyen direnme kararına konu hükümlerin belirtilen nedenle bozulmasına karar verilmelidir.