Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E.2010/37 K.2010/143

Hukuk Genel Kurulu 2010/11-37 E. , 2010/143 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ

İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2009

NUMARASI : 2009/10-2009/264

Taraflar arasındaki "haksız rekabetin önlenmesi ve tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Asliye 3.Ticaret Mahkemesince davanın reddine dair verilen 06.10.2005 gün ve 2004/540–2005/804 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 10.4.2008 gün ve 2006/12365–2008/4796 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN

Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, TTK’un 56 ve 57/5 maddesine dayalı haksız rekabetin önlenmesi, maddi ve manevi tazminat isteklerine ilişkindir.

İşin esası incelenmeden evvel kararın davalılara tebliğ edilmemesi ve gerekçeli kararda katip imzasının bulunmaması ön sorun olarak ele alınmıştır.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388/5 ve 390.maddelerine göre, Mahkeme kararında hâkimlerin ve tutanak kâtibinin imzalarının bulunması zorunludur.

Yerel mahkemece, 28.5.2009 günlü celsede verilen direnmeye ilişkin kısa kararın Mahkeme başkan ve üyeleri ile kâtip tarafından imzalandığı, ancak yazılan 2009/10–264 sayılı gerekçeli kararda bir üye Hâkim imzası bulunmasına rağmen, kâtip imzasının bulunmadığı görülmüştür.

Diğer taraftan, HUMK.'nun 392.maddesinde; kararların yazılıp imzalanmasından sonra taraflara tebliğ usulü düzenlenmiş ve “bir hafta içinde yazı işleri müdürü tarafından her iki taraftan her birine makbuz mukabilinde verileceği” belirtilmiştir.

Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin 52.maddesinde ise; ilamın vekille takip edilen davalarda vekile, aksi takdirde asile HUMK.'nun 392.maddesindeki esaslara uygun şekilde makbuz mukabili verileceği, bu makbuzun tarih ve sayısının da esas defterinin mahsus sütununa yazılacağı öngörülmüştür.

Yapılan incelemede, direnmeye ilişkin gerekçeli kararın davalılara tebliğine dair tebligat belgesine de rastlanmamıştır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ve tespitlere göre sonuç olarak, kısa karar mahkeme başkanı, üyeler ve kâtip tarafından imzalanmış olduğundan, gerekçeli karardaki kâtip imzası eksikliği ve davalılara direnme kararının tebliğinin yapılmaması bozma nedeni yapılmamış ancak belirtilen eksikliklerin tamamlanması için, dosyanın Yerel mahkemeye geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONU Ç