Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E.2018/1086 K.2021/1539

1. Taraflar arasındaki “karşılıklı boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Türkoğlu Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesince verilen karar, davacı-karşı davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 13.04.2015 tarihli ve 2014/16641 E., 2015/7317 K. sayılı kararı ile 2, 3, 4 ve 5. bentlerde yazılı sebeplerle bozulmuş, Mahkemece 09.09.2015 tarihli celsede; 2 numaralı bentte belirtilen bozma kararına uyulmasına, 3, 4 ve 5 numaralı bentlerde belirtilen bozma kararına karşı ise direnilmesine karar verilerek yargılamaya devam olunmuş, 02.02.2017 tarihli celsede ise direnme kararının usul ve yasaya uygun olmadığı gerekçesiyle Özel Daire bozma kararına uygun olarak karar verilmiştir.

2. Karar davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

4. 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na (HMK) eklenen “Geçici Madde 3” hükmü gereğince uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 429. maddesinde herhangi bir istisna getirilmeden, direnme kararının temyiz edilmesi hâlinde temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

5. Bununla birlikte, 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 45. maddesi ile HMK'ya eklenen “Geçici Madde 4” ile;

"(1) Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlarla ilgili Yargıtay hukuk daireleri tarafından verilen bozma kararları üzerine mahkemelerce verilen direnme kararları, kararına direnilen daireye gönderilir.

(2) Bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda bulunan dosyalar, kararına direnilen daireye gönderilir.

(3) Bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda bulunan ve 30/1/1950 tarihli ve 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici 2 nci maddesi uyarınca ilgili daire tarafından incelenen dosyalar, kararına direnilen daireye yeniden gönderilmez.

(4) Daire, mümkün olan en kısa sürede direnme kararını inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderir" yönünde düzenleme getirilmiştir.

6. Anılan düzenleme ile direnme kararlarının doğrudan Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi uygulamasından vazgeçilmiş, bunun yerine direnme kararlarının öncelikle kararına direnilen daire tarafından incelenmesi usulü benimsenmiştir. Bu surette Daire, direnme kararını yerinde gördüğü takdirde kendi kararını düzeltebilecek, aksi takdirde dosyayı Hukuk Genel Kuruluna gönderecektir.

7. Somut olaya gelince, Mahkemece verilen 02.02.2017 tarihli ve 2015/1256 E., 2017/35 K. sayılı kararın, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 01.11.2018 tarihli ve 2018/6633 E., 2018/12325 K. sayılı kararı ile “Uyuşmazlık ve hüküm direnme kararına ilişkin olup, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429/3. maddesi uyarınca inceleme görevi Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna aittir.” gerekçesi ile Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderildiği, söz konusu gönderme kararında Mahkemece verilen kararın yerinde görülüp görülmediğiyle ilgili herhangi bir değerlendirmede bulunulmadığı anlaşılmıştır.

8. O hâlde, yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeler dikkate alınarak Mahkemece verilen kararın yerinde olup olmadığı ile ilgili bir karar vermek üzere dosyanın Yargıtay 2. Hukuk Dairesine gönderilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.