Danıştay 10. Daire E.2015/3579 K.2020/4219

Dava konusu istem: Davacının ... adlı şahıstan temlik ettiği alacağın 48.000,00 TL'lik kısmının, ...'ın borçlusu ...'a ait taşınmaza Yenişehir Tapu Sicil Müdürlüğünce haciz konulmaması ve söz konusu taşınmazın daha sonra başka bir alacaklı tarafından haciz yoluyla satılması nedeniyle tahsil edilemediğinden bahisle 48.000,00 TL'nin taşınmazın satıldığı 18/11/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararıyla; davacı tarafından, borçluya ait taşınmaza Yenişehir Tapu Sicil Müdürlüğünce haciz konulmaması ve söz konusu taşınmazın daha sonra başka bir alacaklı tarafından haciz yoluyla satılması nedeniyle alacağını tahsil edemediğinden bahisle zarara uğradığı ileri sürülmüşse de davacının ...'dan alacağı 17/03/2014 tarihinde temlik ettiği, haciz şerhi konulmadığı ileri sürülen taşınmazın ise temlik tarihinden önce 18/11/2013 tarihinde satıldığı,

dolayısıyla temlik tarihi itibariyle haciz şerhi konulması gereken bir taşınmazın bulunmadığı ve davacının bir zararının oluşmadığı anlaşıldığından, davalı idarenin tazminle sorumlu tutulmasına imkan bulunmadığı sonucuna ulaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI: Davacı tarafından, temlik ettiği tarih itibariyle haciz konulması gereken bir taşınmazın bulunmasının şart olmadığı ileri sürülerek davanın reddi yolundaki kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI: Davalı idare tarafından, temyiz isteminin reddi ve kararın onanması gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.