Danıştay 10. Daire E.2016/7136 K.2020/6022

Dava konusu istem: İstanbul ili, Beylikdüzü ilçesi, … Merkez Mahallesi, … ada, … parselde bulunan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazın 1.130,00 m²'sinin 17/07/2008-16/07/2013 tarihleri arasındaki dönemde, iki adet bina ve bahçe yapılmak suretiyle fuzulen işgal edildiğinden bahisle 66.033,69 TL ecrimisil istenilmesine ilişkin … tarih ve … sayılı ecrimisil ihbarnamesinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; mahallinde 09/04/2014 tarihinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak alınan bilirkişi raporu ile dosyadaki bilgi ve belgelerin birlikte değerlendirilmesinden, dava konusu ecrimisil ihbarnamesinin 10.804,37 TL’lik kısmında hukuka uyarlık, 55.229,32 TL’lik kısmında ise hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem kısmen iptal edilmiş, kısmen de dava reddedilmiştir.

TEMYİZ_EDENLERİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından; fahişlik iddiasının somut bilgi ve belgeye dayanmadığı, bilirkişi raporunun eksik incelemeye istinaden hazırlandığı ve dava konusu işlemin mevzuata uygun olduğu belirtilerek kararın iptale ilişkin kısmının hukuka aykırı olduğu; davacı tarafından ise Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, alanın yeşil alanda bulunduğunun ve davalı idare tarafından ecrimisil istenilmesinin hukuka aykırı olduğunun belirtildiği, aynı durumdaki bitişik parsel yönünden açılan davada ecrimisil ihbarnamesinin iptaline karar verildiği belirterek kararının redde ilişkin kısmının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN_SAVUNMASI : Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve Vergi Mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.