Danıştay 10. Daire E.2021/281 K.2021/1909

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 3413 sayılı Kanun ve buna bağlı olarak çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzüğe göre Form-A belgesi düzenlenmesi talebinin reddine ilişkin işlemin mahkeme kararıyla iptal edilmesi üzerine bu işlem nedeniyle işe geç başlaması sonucunda uğradığı iddia olunan 28.000,00 TL zararın yasal faizi ile birlikte tarafına ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; Danıştay Onuncu Dairesinin 19/02/2018 tarih ve E:2014/3965, K:2018/693 sayılı kararı ile (Kapatılan) .... İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve … Esas, … sayılı kararının, reddine karar verilen maddi tazminat miktarı üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmının bozulması, diğer (davanın reddine yönelik) kısmın onanarak kesinleşmesi üzerine, bozma kararına uyularak, dava dosyası bozulan kısma hasren (reddine karar verilen maddi tazminata ilişkin vekalet ücreti yönünden ) incelenerek Mahkeme kararının verildiği tarihte yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. gereğince belirlenen 750,00 TL maktu vekalet ücretinin davacı tarafından davalı idareye ödenmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, reddedilen maddi tazminat nedeniyle nisbi vekalet ücreti verilmesi gerektiği, maktu vekalet ücreti verilmesi gerektiği kabul edilse bile son mahkeme kararının verildiği tarihteki vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.