KÜNYE
Danıştay 10. Daire Başkanlığı 2021/535 E., 2021/2158 K.·T.C. Danıştay Onuncu Daire
- Karar tarihi
- 28 Nisan 2021
- Esas No
- 2021/535
- Karar No
- 2021/2158
- Temyiz eden (davalı)
- … Valiliği / …
- Karşı taraf (davacı)
- … Derneği
- Vekili
- Av. …
- İstemin_özeti
- ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
- Savunmanın özeti
- Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
- Danıştay tetkik hâkimi
- …
- Düşüncesi
- Temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
Karar Metni
315 kelime·2 dk okuma
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca Tetkik Hakiminin raporu ve sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra gereği görüşüldü:
2577 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen 46. maddesinin 2. fıkrasında özel kanunlarında ayrı süre gösterilmeyen hallerde, Danıştay dava daireleri ile idare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarına karşı tebliğ tarihini izleyen otuz gün içinde Danıştay'da temyiz yoluna başvurulabileceği.
48. maddesinin 6. fıkrasında, temyizin kanuni süre geçtikten sonra yapılması halinde kararı veren mahkemenin, ilk derece mahkemesi olarak davaya bakan Danıştay dairesinin, temyiz isteminin reddine karar vereceği; mahkemenin veya Danıştay dairesinin bu kararlarına karşı, tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabileceği; aynı maddenin 7. fıkrasında, temyizin kanuni süre geçtikten sonra yapıldığı hususlarının, dosyanın gönderildiği Danıştayın ilgili dairesi ve kurulunca saptanması hallerinde de 6. fıkrasında sözü edilen kararın daire ve kurulca verileceği hükme bağlanmıştır.
Uyuşmazlıkta; temyiz edilen mahkeme kararının davalı idarenin daimi çalışanına 25/11/2020 tarihinde tebliğ edilmesine karşın, davalı idare tarafından temyiz süresi geçirildikten sonra 28/12/2020 tarihinde kayda giren dilekçe ile temyiz isteminde bulunulduğu görüldüğünden, temyiz isteminin süre yönünden reddi gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.
Danıştay 10. Daire, E. 2021/535, K. 2021/2158, 28 Nisan 2021 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama