Danıştay 10. Daire E.2021/7491 K.2022/610

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince gereği görüşüldü:

Davacı tarafından, karar düzeltme dilekçesi ile dava konusu işlemin sebep unsurunu oluşturan "Yıllık gelir toplamının, her yıl Bakanlar Kurulunca açıklanan 16 yaş ve üzeri asgari ücret brütünün yıllık toplamının üç katına tekabül eden miktar veya altında olması" şartının 2090 sayılı Tabii Afetlerden Zarar Gören Çiftçilere Yapılacak Yardımlar Hakkında Kanun'da düzenlenmeyen, Tabii Afetlerden Zarar Gören Çiftçilere Yapılacak Yardımlar Hakkında Yönetmelik'le getirilen kısıtlayıcı bir hüküm olduğu, Kanun'da yer almayan kısıtlayıcı bir düzenlemenin Yönetmelik'le getirilemeyeceği ileri sürülmektedir.

Kanuni düzenleme ilkesi, düzenlenen alanda temel ilkelerin kanunla konulmasını ve çerçevenin kanunla çizilmesini ifade etmektedir. Bu niteliği taşıyan bir yasal düzenleme ile uzmanlık ve teknik konulara ilişkin ayrıntıların belirlenmesi konusunda yürütme organına yetki verilmesi, kanuni düzenleme ilkesine aykırılık oluşturmaz.

Somut uyuşmazlıkta uygulanan 2090 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, bu Kanun kapsamında yapılacak yardımların niteliği ve genel olarak yardım edilecek çiftçilerde aranacak şartlar düzenlendikten sonra, hangi şartlarda ve ne şekilde yardım yapılacağının yönetmelikte açık ve seçik bir şekilde belirtileceği hükmüne yer verilerek Kanun'da düzenlenen ölçütler ve çizilen çerçeve kapsamında yardım şartlarının somutlaştırılması işinin ilgili yönetmeliğe bırakıldığı,

ayrıca 2090 sayılı Kanun'un 2. maddesinde düzenlenen "bu zararı diğer tarımsal veya başka gelirleriyle karşılayacak gücü bulunmaması" hükmünde bahsedilen çiftçi açısından bulunması gereken gelir yetersizliğinin, yardımların verilmesi sürecinde belirsizliğe neden olacak mahiyette soyut olduğu, dava konusu işlemin sebep unsurunu oluşturan düzenleme ile de bu hususun idareye tanınan yetki kapsamında somutlaştırıldığı görüldüğünden, davacının kanunilik ilkesinin ihlal edildiği iddiasına itibar edilmemiştir.