Danıştay 10. Daire E.2022/4825 K.2022/3858

İstemin_konusu

Davacı şirket tarafından, sigortalı olarak çalıştırdığı işçi için ek aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süre içinde Kurum'a verilmediğinden bahisle 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinin 4. alt bendi gereğince 35.341,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin … tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle açılan dava sonucunda, … İdare Mahkemesince dava konusu işlemin iptali yolunda verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın davalı idare tarafından temyiz edilmesi üzerine … İdare Mahkemesince, temyiz isteminin 30 günlük süre içerisinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin süre aşımı nedeniyle reddi yolunda verilen … tarih ve E:… , sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, Mahkemesince … tarih ve E:… K:… sayılı kararın kendilerine 09/06/2016 tarihinde tebliğ edildiği, kararın tebliğden itibaren 30 gün içinde temyiz edilmesi gerektiği şeklinde gerekçe belirtilmişse de söz konusu tebligatın usulsüz olduğu, zira vekil olarak elektronik tebligat adreslerinin bulunduğu, bu sebeple Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesi uyarınca Kurum'un elektronik tebligat adresine tebligat yapılması kanunen zorunlu olmasına rağmen normal tebligat yapılmasının Kanun’a aykırılık teşkil ettiği ve bu hali ile usulsüz tebligatın söz konusu olduğu, bu nedenle de öğrenme tarihi olan 15/03/2022 tarihinden itibaren süresi içinde temyiz başvurusunun yapılmış olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.