Danıştay 10. Daire E.2022/732 K.2022/570

Davanın_konusu

İstanbul Beykoz Devlet Hastanesinde babasının tedavisi için bulunduğu 15/01/2018 tarihinde yaşanılanlar nedeniyle davacı hakkında tutulan olay yeri tutanağının savcılıkla paylaşılmak suretiyle davacının kişisel verilerinin hukuka aykırı şekilde elde edilmesi ve bu bilgilerin izinsiz olarak paylaşılması nedeniyle uğranıldığı ileri sürülen zararlara karşılık, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 149.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 150.000,00 TL tazminatın yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararlarının özetleri: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile davacının istinaf başvurusunun açıklamalı olarak reddine kesin olarak karar verilmiştir. Bu kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine,... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin ... tarih ve E:... , K:... , T:... sayılı kararı ile kesin olarak verilen karara karşı temyiz yolu kapalı olduğu gerekçesiyle davacının temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, istenilen tazminat miktarının, davanın açıldığı 2019 yılındaki temyiz sınırının üstünde olduğu, bu nedenle Bölge İdare Mahkemesi kararının temyizen incelenmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usûl ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) - KARŞI OY

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun Temyiz başlıklı 46. maddesinin birinci fıkrasında, "Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin aşağıda sayılan davalar hakkında verdikleri kararlar, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştayda, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebilir" kuralı yer almış, maddenin devamında, temyiz edilebilecek kararlar;

açılan davanın konusu esas alınarak belirlenmiş, aynı fıkranın (b) bendinde, "Konusu yüz bin Türk lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"da verilen kararların temyiz edilebileceği kurala bağlanmış; aynı Kanun'un ek 1. maddesinde yer alan düzenleme uyarınca, bu Kanunda öngörülen parasal sınırlar; her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların, o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulandığından,

davanın açıldığı 2019 yılında temyiz parasal sınırının 144.000,00 TL olduğu görülmüştür.

2577 sayılı Kanun'un yukarıda aktarılan maddelerinin birlikte değerlendirilmesinden; konusu belli bir parayı içeren; tam yargı davalarında verilen kararlardan hangilerinin temyizen inceleneceği hususunda; "davanın konusu ve "kanun tarafından öngörülen miktarı aşma" ölçütlerinin getirildiği anlaşılmaktadır.

İdari eylemler nedeniyle açılan tam yargı davalarında verilen kararların, 2577 sayılı Kanun'un 46/1-(b) maddesi uyarınca temyize tabi olup olmadığının; "verilen kararlar"ın tarihine göre değil, davanın konusu olan parasal miktara göre belirleneceği hükme bağlandığından; bu husustaki değerlendirmenin, dava açma tarihinde yürürlükte bulunan temyiz parasal sınırının esas alınarak yapılması gerekmektedir.

Aksi yönde yapılacak uygulamanın, 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde belirtilen parasal sınırların yıl itibarıyla yeniden değerleme oranında arttırılması nedeniyle; bu tür davaların açıldığı yılda sonuçlanmaması hâlinde; kararın temyize tabi olup olmama dolayısıyla davanın taraflarının bu kanun yolununu kullanıp kullanamama durumunun değişmesine neden olacağı ve bu durumun ise; kanun yollarına başvurma açısından, kanuni açıklık bulunmaması sonucunu doğuracağı açıktır.

Dosyanın incelenmesinden, davanın açıldığı 2019 yılında temyiz parasal sınırının 144.000,00 TL, dava konusu tazminat miktarının ise 150.000,00 TL olduğu; davanın, açıldığı 2019 yılındaki temyiz parasal sınırının üzerindeki bir miktara ilişkin olduğu; ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin esasa yönelik kararının 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde sayılan davalara ilişkin olması nedeniyle temyize tabi olduğu ve bu nedenle, anılan Dairenin "temyiz isteminin reddine" yönelik kararının bozulması gerektiği görülmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği oyu ile aksi yöndeki Daire kararına katılmıyorum.