KÜNYE
Danıştay 10. Daire Başkanlığı 2022/868 E., 2022/2351 K.·T.C. Danıştay Onuncu Daire
- Karar tarihi
- 25 Nisan 2022
- Esas No
- 2022/868
- Karar No
- 2022/2351
- Temyiz eden (davacı)
- …
- Vekili
- Av. …
- Karşı taraf (davalı)
- … Genel Müdürlüğü
- Vekili
- Av. Seda…
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·5 bölüm
İstemin_konusu
Davacının 1/2 oranında hissedarı olduğu Gaziantep ili, Oğuzeli ilçesi, … köyünde kain, tapunun …, …, …, …, …, …, … ve … sayılı parsellerinde kayıtlı taşınmazlara sulama kanalı çalışması yapılması sebebiyle hafriyat ve toprak bırakılması sonucu taşınmazların kullanılamadığından bahisle oluştuğu iddia edilen zararlara karşılık kendi hissesine düşen 18.725,00 TL maddi tazminatın ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılan dava sonucunda, … İdare Mahkemesince davanın reddi yolunda verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davacı tarafından, verilen zarara karşılık ödenen 8.740,00 TL'nin toplulaştırma işleminin yapıldığı ilk yılın zararı için ödendiği, 2. yıla ait zarara ilişkin bir ödeme yapılmadığı, bu döneme ilişkin olarak zararın tazmin edilmesine yönelik dava açıldığı, eksik inceleme sonucunda verilen mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 10. Daire, E. 2022/868, K. 2022/2351, 25 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama