Danıştay 11. Daire E.2009/3294 K.2013/727

Hüküm veren Danıştay Onbirinci Dairesince işin gereği görüşüldü:

Dava, … İli, .. Belediye Başkanı olarak görev yaptığı dönemde emekli keseneklerinin kesilmesine rağmen, Emekli Sandığı’na ödenmemesi nedeniyle emekli ikramiyesinden ve emekli maaşlarından toplam 7.360,65-TL kesilen davacı tarafından, söz konusu bedelin tazminen ve yasal faiziyle birlikte davalı idare tarafından ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılmıştır.

İdare Mahkemesince; davacının Belediye Başkanlığı yaptığı dönemde emekli aylığı hakedişlerinden emekli aylığına esas emekli keseneklerinin kesildiği halde, Emekli Sandığı’na gönderilmediği ve bunun sonucu olarak davacının emekli olurken hak ettiği emekli ikramiyesi ve maaşlarından 7.360,65-TL’lik meblağın kesildiği, anılan dönemde söz konusu kesenekleri Emekli Sandığı'na göndermesi gereken kişinin davacının kendisi olması ve kendisinin bu kesenekleri göndermemesindeki kusuru yüzünden emekli olurken hak ettiği emekli ikramiyesi ve maaşlarından kesilen miktarın davalı idarece tazmininine hukuken olanak bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, Mahkeme kararının, hukuka aykırı olduğunu öne sürmekte ve temyizen incelenerek bozulmasını istemektedir.

5434 sayılı Emekli Sandığı Kanunu'nun 14. maddesinde; sandığın gelirlerinin, iştirakçilerin emeklilik keseneğine esas aylık tutarları üzerinden her ay kesilecek %16 emeklilik keseneklerinden ve diğer gelirlerden oluştuğu, 16. maddesinde; emeklilik keseneklerinin kurumlarca aylık, ücret veya ödeneklerin bordrolarında gösterileceği ve bunların hak sahiplerine ödenmesi sırasında kesileceği, 17. maddesinde.

Kurumların, söz konusu aylıklardan keseceği emekli keseneklerini aylık, ücret veya tahsisatın tediyesi gününü takip eden günden başlamak üzere 7 gün içinde, Sandığa veya Sandık adına postaya veya bankaya yatırmaya mecbur olduğu, Sandık gelirlerini tahakkuk ettirmeyen ve süresi içinde kesmeyen veya göndermeyen kurumların ve tediye merkezlerinin tahakkuk ve ödemeyle ilgili memurları ile sorumlu muhasiplerinden bu paraların %10 fazlasıyla birlikte ve Sandığın talebi üzerine 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunu'na göre mahalli maliye teşkilatınca tahsil olunacağı hükümlerine yer verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; davacının 1994 ila 2004 yılları arasında davalı Belediyede Belediye Başkanı olarak görev yaptığı, (20.2.2004 tarihli emeklilik dilekçesi üzerine) 06.09.2004 tarihinde malulen emekli olduğu, 30.04.1994 tarihinden 20.02.2004 tarihine kadar davacının aylığından kesilen emeklilik keseneklerinin Emekli Sandığı'na intikal ettirilmemesi nedeniyle, davacıya emekli aylığı bağlanması sırasında, kesenekler tutarı 7.360,65-TL' nin emekli ikramiyesinden ve emekli maaşlarından kesilmesini taahhüt ettiğine ilişkin beyanı üzerine, söz konusu meblağın davacının emekli ikramiyesi ve maaşlarından kesildiği,

davacının ödediği bu miktarın davalı İdareden tazmini istemiyle, davalı İdare aleyhine. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açtığı davada verilen görevsizlik kararının, Yargıtay'ın ilgili Dairesince onanması neticesinde, bakılmakta olan davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen mevzuat hükümlerine göre, Sandık gelirlerini tahakkuk ettirmeyen, Kanunda belirtilen süreler içinde kesmeyen veya göndermeyen kurumların tahakkuk ve ödemeyle ilgili memurları ile sorumlu muhasiplerinden bu paraların %10 fazlasıyla birlikte ve Sandığın talebi üzerine tahsil olunacağı anlaşılmaktadır.

Sandığın, gelirlerini ilgili kurumlardan tahsil etmesi zorunluluğu karşısında, Kurumda Sandığa tabi Belediye Başkanı olarak görev yapan davacının ödenmeyen kesenek ve kurum karşılıklarının da davacının çalıştığı kurum olan Belediye tüzel kişiliğinden tahsili gerekmektedir.

Bu durumda, davacının emekli ikramiyesi ve maaşlarından kesilen miktarın davalı İdareden tazminine hükmedilmesi istemiyle açılan davada, sözkonusu tutarların Sandığa ödenmemesindeki sorumluluğun Belediye Başkanlığı'na ait olduğu dikkate alındığında, davacının kusurlu olduğundan bahisle tazminat talebinin reddi yolunda verilen kararda hukuka uygunluk bulunmamaktadır.