Danıştay 12. Daire E.2018/5509 K.2021/5226

Dava konusu istem: Askerlik görevini yerine getirmekte iken 05/07/2001 tarihinde nöbet esnasında yaralanan davacı tarafından, askerlik nedeniyle engelli hale geldiğinden bahisle vazife malülü sayılması talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin 22/09/2014 tarihli işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …. İdare Mahkemesince, davacının askerlik görevini yapmakta iken 05/07/2001 tarihinde nöbet tuttuğu esnada kendisine zimmetli bulunan G-3 piyade tüfeği ile intihara teşebbüs neticesinde yaralanarak sakat kaldığı; intihara teşebbüs olayının, askerlik görevinin neden ve etkisiyle oluştuğuna ilişkin somut herhangi bir veri bulunmadığı; 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanunu'nun 48. maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde açıkça, intihara teşebbüs halinde vazife malullüğüne ilişkin kuralların uygulanmayacağının düzenlendiği hususu dikkate alındığında, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Olay günü hasta olduğu ve revire çıkmak istediği halde, revire sevki yerine nöbet tutturulduğu, öğlen saatlerinde nöbet esnasında hastalığın etkisi ile baş dönmesi neticesinde sakatlanmaya yol açan kazanın meydana geldiği; intihara teşebbüs olarak kabul edilse dahi, sosyal risk ilkesi gereğince meydana gelen mağduriyetin sosyal devlet ilkesi mucibinde giderilmesinin gerektiği; yaşanan kaza esnasında asker olduğu ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin gözetimi altında bulunduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.