Danıştay 12. Daire E.2020/138 K.2022/1011

Dava konusu istem: Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye bağlı …Elektrik Dağıtım A.Ş.'de, 4857 sayılı İş Kanunu'na tâbi kapsam dışı personel statüsünde raportör olarak görev yapmakta iken, başka kurumlara nakil hakkı verilmesi için yaptığı başvurunun reddine ilişkin işlemin yargı kararı ile iptali üzerine Balıkesir Defterdarlığına atanan ve 11/03/2013 tarihinde görevine başlayan davacının, …Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin tüzel kişiliğinin sona erdiği 31/08/2010 tarihi ile yeni kurumunda göreve başladığı 11/03/2013 tarihi arasında yoksun kaldığı maaş ve diğer mali hakların kısmen kabulü ile ödenmesi yolundaki …İdare Mahkemesinin …tarih ve E:…,

K:…sayılı kararının hatalı olarak uygulandığını ileri sürerek, 31/08/2010 tarihi ile 11/03/2013 tarihi arasında yoksun kaldığı parasal hakların, vergi matrahları yıllık dönemlerin başında sıfırlanarak, izin ücreti, kıdem ve ihbar tazminatı mahsup edilmeden yasal faiziyle birlikte hesaplanmak suretiyle ödenmesi için yaptığı 30/04/2014 tarihli başvurunun reddine ilişkin …tarih ve …sayılı işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal hakların ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …İdare Mahkemesince; Danıştay Onbirinci Dairesinin 29/11/2017 tarih ve E:2016/6449, K:2017/6257 sayılı bozma kararına uyularak, ek bilirkişi raporu alınması neticesinde; davacının, …Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin özelleştirilmesi nedeniyle fiilen devrinin yapıldığı ve kamu tüzel kişiliğinin sona erdiği 31/08/2010 tarihi ile iptal kararı üzerine naklinin yapılarak göreve başladığı 11/03/2013 tarihi arasında yoksun kaldığı maaş ve diğer mali haklarının toplamda 1.842,70 TL eksik ödendiği sonucuna varıldığından, hakkında tesis edilen işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle, dava konusu işlemin iptaline, parasal hak isteminin kabulü ile 1.842,70 TL'nin davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davacı tarafından; ödenmesi gereken tutarın geriye dönük olarak hesaplanmasında, zam ve artışların dikkate alınması, vergi matrahının dönem başlarında sıfırlanması ve kazançlar bölümündeki izin ücreti, kıdem ve ihbar tazminatının mahsup edilmesi gerektiği belirtilerek, İdare Mahkemesi kararının lehine bozulması gerektiği ileri sürülmektedir. Davalı İdare tarafından; davacının yoksun kaldığı parasal hakkı bulunmadığı belirtilerek, İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile İdare Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri, İdare Mahkemesi kararının dava konusu işlemin iptaline, davacının parasal hak isteminin kabulüne ve 1.823,37 TL'nin davacıya ödenmesine ilişkin kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmamıştır.

Öte yandan, 2577 sayılı Kanun'un 49. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararın düzeltilerek onanacağı belirtilmiştir.

Temyize konu İdare Mahkemesi kararında, davacının yoksun kaldığı parasal hakları için davalı idareye başvurduğu 30/04/2014 tarihinden itibaren işbu davanın açıldığı 11/06/2014 tarihleri arasında geçen (43 günlük süre esas alınarak 19,33 TL) yasal faiz dahil edilerek hüküm kurulmuş ise de, davacının açıkta kalmasına yol açan işlemin yargı kararıyla iptal edildiği hususu dikkate alındığında, bu sürede yoksun kaldığı tutara uygulanacak "yasal faizin başlangıç tarihi"nin, açıkta kalmasına sebebiyet veren idari işlemin iptalini sağladığı davanın açıldığı 10/01/2011 tarihi esas alınarak, bu tarihten itibaren yasal faiz yönünden hüküm kurulması gerekirken, "1.842,70-TL'nin davalı idarece davacıya ödenmesine" şeklinde hüküm kurulmasında hukuka ve Danıştay içtihatlarına uygunluk görülmemiştir.

Ancak bu husus, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan eksiklik ve yanlışlık kapsamında olduğundan, İdare Mahkemesi kararının, "1.823,37 TL'nin 10/01/2011 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine" şeklinde düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.