Danıştay 12. Daire E.2020/2081 K.2021/1783

Dava konusu istem: Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğü … Devlet Opera ve Balesi Müdürlüğünde sözleşmeli statüde orkestra klarnet sanatçısı olarak çalışmakta iken 30/12/2002 tarihinde emekliye ayrılan davacı tarafından, 35 yıl 89 günlük hizmet süresine karşılık iş sonu tazminatının ödenmesi için yaptığı başvurunun reddine ilişkin işlemin … İdare Mahkemesince iptal edildiğinden bahisle, 44.149,00 -TL iş sonu tazminatının idareye başvuru tarihi olan 30/06/2009 tarihinden itibaren işletilecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. İdare Mahkemesinin … tarih ve E: …, K: … sayılı kararıyla.

Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğünde 01/10/1967-30/12/2002 tarihleri arasında sözleşmeli statüde orkestra klarnet sanatçısı olarak çalıştıktan sonra 30/12/2002 tarihinde emekliye ayrılan davacının, 35 yıl 89 günlük hizmet süresine karşılık iş sonu tazminatının ödenmesi istemiyle 30/06/2009 tarihinde davalı idareye başvuruda bulunduğu, bu başvurusunun reddi üzerine açtığı davada yapılan yargılama sonucunda,.

İdare Mahkemesinin … tarih ve E: …, K: … sayılı kararıyla, davacıya iş sonu tazminatı ödenmemesine yönelik işlemin iptaline karar verildiği; iptal kararı üzerine davacıya ödenmesi gereken iş sonu tazminatı miktarının belirlenmesi amacıyla yaptırılmış olan bilirkişi incelemesi neticesinde sunulan 18/07/2012 tarihli bilirkişi raporunda özetle; davacının Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğünde 35 yıl 2 ay 29 gün çalışmasının bulunduğu ve bu çalışması karşılığında 2002 yılı itibarıyla net 44.122,25 TL kıdem tazminatına hak kazandığının belirtildiği,

taraflara tebliğ edilen bilirkişi raporuna karşı davalı idare tarafından yapılan itirazın yerinde bulunmadığı ve raporun hükme esas alınabilecek nitelikte olduğuna karar verildiği; bu durumda,.

İdare Mahkemesince davacıya kıdem tazminatı ödenmemesine yönelik işlemin iptaline karar verilmesiyle, davacının hak ettiği saptanmış olan 44.122,25 TL kıdem tazminatının, davalı idareye başvuru tarihi olan 30/06/2009 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte hesaplanarak davacıya ödenmesi gerektiği sonucuna varıldığı gerekçesiyle, 44.122,25 TL iş sonu (kıdem) tazminatı yönünden davanın kabulüne, 26,75 TL iş sonu tazminatı istemi yönünden davanın reddine,

44.122,25 TL iş sonu tazminatının idareye başvuru tarihi olan 30/06/2009 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte hesaplanarak davalı idarece davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında yevmiye usulü ile puantaj karşılığı çalıştırıldığı, kamuda kadro veya pozisyon karşılığı görev yapan personelle bir tutulamayacağı, ortada kıdem veya iş sonu tazminatı ödenmesi gerektirir yasal bir düzenleme bulunmadığı, dolayısıyla, davacıya 44.122,25 TL iş sonu tazminatının ödenmesi yönündeki Mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek, bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Kararın mevduat faizine ilişkin kısmının düzeltilerek onanması gerekmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın, bilirkişi raporu ile saptanmış olan 44.122,25 TL iş sonu tazminatının davacıya ödenmesine ilişkin kısmı, usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri, İdare Mahkemesi kararının bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Temyize konu kararın, " 44.122,25 TL iş sonu tazminatının idareye başvuru tarihi olan 30/06/2009 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte hesaplanarak davalı idarece davacıya ödenmesine " ilişkin (2) numaralı hüküm fıkrasına gelince;

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 22. maddesiyle değişik "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde; temyiz incelemesi sonunda, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa, Danıştayın kararı düzelterek onayacağı hükme bağlanmıştır.

Anılan Kanun maddesinin gerekçesinde; temyiz incelemesinde sadece maddi hatalarda değil, aynı zamanda yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen eksiklik ya da yanlışlıklarında düzeltilerek, onama kararı verilmesinin sağlandığı, uygulamada, vekâlet ücretine, yargılama giderlerine ya da faize hükmedilmesinin unutulması ya da bunların yanlış hesaplanması gibi, kararın asli olmayan unsurlarında görülen bir kısım eksiklik ya da yanlışlıklar nedeniyle bozma kararları verildiği,

bunun mahkeme tarafından tekrar karara bağlandığı ve yine bu kararlara karşı yeniden kanun yollarına başvurulabilmesi nedeniyle hem zaman hem de emek kaybına neden olunduğunun görüldüğü, bu suretle esasa etkili olmayan konularda Danıştayın kesin karar vermesi sağlanarak uyuşmazlığın hızla sonuçlandırılmasının amaçlandığı hususlarına yer verilmiştir.

İş Kanununda yer verilen, işçilere ödenecek tazminata mevduat faizinin uygulanmasına yönelik düzenleme, adli yargı mercilerinde görülen davalarda verilecek kararlarda esas alınabilecek bir düzenlemedir. Danıştayın yerleşik kararları ile, idari yargı mercilerinde görülen tam yargı davalarında, ilgililerin yoksun kaldıkları mali hakların geç ödenmesinde, 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun uyarınca yasal faiz uygulanması gerektiği kabul edilmektedir.

Bu itibarla; İdare Mahkemesince, iş sonu tazminatının en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte hesaplanarak davalı idarece davacıya ödenmesi yönünde hüküm kurulmasında hukuki isabet görülmemiştir.

Ancak, bu husus, 2577 sayılı Kanun'un 49. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan eksiklik ve yanlışlık kapsamında olduğundan, İdare Mahkemesi kararının (2) numaralı hüküm fıkrasında yer alan "en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte hesaplanarak davalı idarece davacıya ödenmesine" ibaresinin, "yasal faizi ile birlikte hesaplanarak davalı idarece davacıya ödenmesine" şeklinde düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.