Danıştay 12. Daire E.2020/2618 K.2020/3235

Dava konusu istem: Emniyet Genel Müdürlüğünde komiser olarak görev yapmakta iken, ... Başkonsolosluğuna 7. dereceli kadroya güvenlik ataşesi unvanı ile koruma görevlisi olarak yurdışında geçici süreli görevlendirilen davacı tarafından, kazanılmış hak aylık derecelerinin altında bir dereceye atandığı, görevlendirildiği süre içinde hiç terfi ettirilmediği,

buna bağlı olarak da maaş ve özlük haklarında artış yapılmaması sebebiyle büyük maddi kayıplara uğradığından bahisle, koruma görevlisi olarak geçen hizmet süreleri dikkate alınarak maaş farklarından dolayı uğramış olduğu zararının yasal faiziyle birlikte ödenmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali ile göreve başladığı 01/02/2008 tarihinden itibaren maaş farklarından dolayı uğradığı 22.000,00-TL zararının tahakkuk ettikleri tarihten itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... İdare Mahkemesince; Danıştay Onikinci Dairesinin 06/02/2019 tarih ve E:2018/4790, K:2019/731 sayılı vekâlet ücretine ilişkin bozma kararına uyulmak suretiyle, Mahkemelerince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararın verildiği tarih itibarıyla yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenen 600,00-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, tazminat talebiyle açılan davalarda davanın esastan incelenerek karar verilmiş olması durumunda nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.