Danıştay 12. Daire E.2020/2725 K.2023/5513

Dava konusu istem: Şanlıurfa İli, Hilvan İlçe Emniyet Müdürlüğünde komiser olarak görev yapan davacının, memuriyetten çekilmiş sayılmasına ilişkin İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğünün ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacının göreve gitmeme halinin on gün sürdüğü açık olmakla birlikte; davacı tarafından, davalı idareye refakat iznine ilişkin sağlık kurulu raporunun ibraz edildiği, davalı idare tarafından ise, personel şube müdürlüğü tarafından sağlık kurulu raporunun kabul edilmeyeceğinin bildirilmesi üzerine,

sunulan sağlık kurulu raporunun kabul edilmediği görülmüş olmakla birlikte, davalı idare tarafından, davacının çekilme isteğinde bulunulmuş sayılmasından önce, davacının sunduğu raporun kabul edilmediğine ilişkin davacıya usulüne uygun bir tebligat yapılmadığı gibi davacıdan mazeretine ilişkin başka bir belgenin de istenilmediği ve ayrıca davacının velayetinde olan çocuğuna bakmakla yükümlü olduğu,

çocuğun ise refakate ihtiyacı olduğu ve davacının da refakatçi olarak çocuğunun yanında kaldığı dikkate alındığında, Devlet Memurlarına Verilecek Hastalık Raporları ile Hastalık ve Refakat İznine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin "Refakat İznine İlişkin Esaslar" başlıklı 10. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi hükmüne göre, Memurlara 657 sayılı Kanun'un 105. maddesinin son fıkrası uyarınca izin verilebilmesi için bakmakla yükümlü olduğu ana, baba,

eş ve çocuklarından birinin olması gerektiği ve davacının da bu bent kapsamında çocuğuna bakmakla yükümlü olması sebebiyle davalı idarece davacının ibraz ettiği refakat izninin kabul edilmesi gerekirken, kabul edilmeyerek davacının çocuğunun refakat edilmediği takdirde hayati tehlikesi olma şartının sağlanılmaması nedeniyle davacının refakat izninin kabul edilmemesi neticesinde, davacı hakkında tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının, 18/07/2017 tarihinde Suruç Emniyet Müdürlüğündeki kadrosunda göreve başlamak üzere Hilvan Emniyet Müdürlüğündeki kadrosundan ilişik kestiği, ancak 01/08/2017 tarihinde almış olduğu durum bildirir sağlık raporunu telefon aracılığıyla Hilvan Emniyet Müdürlüğüne gönderdiği, raporun refakat izni verilmesine yeterli olmadığının bildirilmesi üzerine, davacıya verilen 01/08/2017 tarihinden geçerli 10 gün iş göremezlik raporu ile 11/08/2017 tarihinden geçerli 10 gün iş göremezlik raporunun Hilvan İlçe Emniyet Müdürlüğünce hastalık iznine çevrildiği,

davacının almış olduğu raporlar ve 16 günlük mehil izni bitim tarihi olan 23/08/2017 tarihinde görevine başlaması gerekirken başlama yapmadığı, görevine gelmediği günler için ayrı ayrı tutanak tanzim edildiği, dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu belirtilerek, Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.