Danıştay 12. Daire E.2020/3386 K.2021/118

Dava konusu istem: Davalı Belediye bünyesinde 5393 sayılı Kanunun 49. maddesi kapsamında tekniker olarak sözleşmeli personel statüsünde çalışmakta olan davacı tarafından, 2013 yılında sözleşmesinin yenilenmemesine ilişkin sözleşmesinin feshi konulu … tarih ve … sayılı davalı idare işleminin iptaline karar verilmesi istenilmiştir.

İdare Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Onikinci Dairesinin 26/09/2017 tarih ve E:2016/7398, K:2020/3927 sayılı bozma kararına uyularak; bakılan uyuşmazlıkta; davalı idarece verilen savunma dilekçesinde davacının sözleşmesinin yenilenmemesinin gerekçesi, Belediyelerin personel harcamalarının bütçe gelirlerinin %30'unu aşamayacağına ilişkin 5393 sayılı Kanun'da bir sınırlama bulunması, kamu kurumu olarak Belediyelerinin bu sınırlama ve denetimlere uymak, personel istihdamını buna göre planlama zorunluluğu olması,

ayrıca mühendis kadrosuna olan ihtiyaç ve davacının görev yaptığı Destek Hizmetleri Müdürlüğünde harita teknikeri ihtiyacı bulunmaması olarak gösterilmekle birlikte, davacının hizmetine ihtiyaç duyulmadığının somut bilgi ve belgelerle ortaya konulamadığı,

tekniker kadrosunda çalışan on personel arasından hangi nedenle davacının sözleşmesinin yenilenmediği hususunun açıklanamadığı görüldüğünden, davalı idarenin aksi yöndeki iddialarının davacının sözleşmesinin yenilenmemesini haklı kılacak nitelikte olmadığı sonucuna varılmış, davacının görev yaptığı dönemde hizmetinde yetersiz ve verimsiz olduğu yönünde de bir tespitin bulunmadığı dikkate alındığında, davalı idarece davacının sözleşmesinin yenilenmemesi yönündeki takdir yetkisinin hukuken kabul edilebilir ve geçerli bir sebep olmaksızın kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırı olarak kullanıldığının anlaşılması nedeniyle,

tesis edilen dava konusu … tarih ve … sayılı davalı idare işleminde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, idarelerinin bir kamu hizmet kurumu olduğundan personel kadrosu ve istihdamı konularında yasaların çizdiği sınırlar ile merkezi idarenin denetimi altında olduğu, Belediyelerin personel harcamalarının bütçe gelirlerinin %30'unu aşamayacağına ilişkin 5393 sayılı Kanun'da bir sınırlama bulunduğu, kamu kurumu olarak Belediyelerinin bu sınırlama ve denetimlere uymak, personel istihdamını buna göre planlamak zorunluluğu olduğu,

Belediyelerinde 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49. maddesine göre Teknik Hizmetler sınıfında Tekniker kadrosuna karşılık Sözleşmeli Personel statüsünde çalışmakta iken idarenin mühendis kadrosuna ihtiyacı nedeniyle 31.12.2012 tarihi itibari ile sözleşmesi feshedilen davacının görev yaptığı birimde 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi 1 adet memur statüsünde tekniker çalışmakta olup, sözleşmesinin feshi sonrasında yeni bir tekniker alımı yapılmadığı, Belediyelerinde 9 adet tekniker kadrosu olduğu, davacının sözleşmesinin feshinden sonra boşalan kadronun mühendis kadrosuna çevrildiği ve doldurulduğu, boşta tekniker kadrosu bulunmadığı,

davacının tercih edilmesinin sebebinin görev yaptığı Destek Hizmetleri Müdürlüğünde harita teknikeri ihtiyacı bulunmaması olduğu, İmar ve Şehircilik Müdürlüğünde 5 adet harita teknikeri bulunduğundan Destek Hizmetleri Müdürlüğünde 6 yıldır atıl olarak çalışan teknikerin çıkışının tercih edildiği, işlemin keyfi olmayıp yasal sınırlamalara ve merkezi idarenin denetimine uyma zorunluluğunun tabii sonucu olduğu, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan idare mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.