Danıştay 12. Daire E.2020/4278 K.2022/828

Dava konusu istem: Davalı idarede bölge müdürü olarak görev yapmakta iken 672 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile kamu görevinden çıkarılan ve talebi üzerine emekli aylığı bağlanan davacının, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 1/D maddesi uyarınca tarafına tazminat ödenmesi istemiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin 26/07/2018 tarihli işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının 15/09/2016 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda.

375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 1/D maddesinde, tazminat ödenemeyecek hallerin sayma yoluyla belirlendiği, davacının durumunun ise tazminat ödenmeyecek hallerden herhangi birine girmediği, yine emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen görevine son verilmediği, 672 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile kamu görevinden çıkarıldıktan sonra talebi üzerine emekli aylığı bağlandığı; öte yandan, davacı tarafından, emekli ikramiyesi ödenmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali istemiyle açılan davada, verilen ...

İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararında, davacının 5434 sayılı Kanun'a tabi hizmet süresinin 36 yıl 4 ay olduğunun belirtildiği; bu durumda, emekli olabilmek için gerekli hizmet süresi ve yaş şartını tamamlamak suretiyle tarafına emekli aylığı bağlanan davacıya, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 1/D maddesi uyarınca tazminat ödenmesi gerekirken aksi yönde tesis edilen işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle, dava konusu işlemin iptaline,

tazminat talebinin kabulü ile davacıya emekli aylığının bağlandığı tarihte yürürlükte bulunan gösterge ve katsayılar üzerinden 375 sayılı Kanun Hükmünde Karanamenin 1/D maddesi uyarınca hesaplanacak tazminatın başvuru tarihi olan 04/06/2018 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:. Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, konusu beş bin Türk lirasını geçmeyen vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlere karşı açılan iptal davaları hakkında idare ve vergi mahkemelerince verilen kararların kesin olduğu ve bunlara karşı istinaf yoluna başvurulamayacağı, anılan Kanun'un Ek 1. maddesinde öngörülen hesaplama yöntemine göre ise, beş bin liralık sınırın, 2019 yılında verilecek kararlar bakımından altı bin lira olarak uygulanması gerektiği, dava konusunun altı bin Türk lirasını geçmeyen bir uyuşmazlığa ilişkin olması sebebiyle,

kesin olan bu karara yönelik istinaf başvurusunun incelenme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.

Davalı idare tarafından, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, Bölge İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; Mahkemece verilen karara yönelik istinaf başvurusu üzerine verilen kararın kesin olduğu ve 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde sayılan temyize tabi davalardan olmadığı anlaşıldığından, kesin olarak verilen karara karşı temyiz başvurusunda bulunulması mümkün olmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davanın, iptal davası şeklinde açıldığı, dava dilekçesinde meblağın yer almadığı ve Mahkemenin resen miktar belirleme yetkisi bulunmadığı, davacının kamu görevlisi unvanını kaybetmesi sebebiyle tazminata hak kazanamayacağı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.