Danıştay 12. Daire E.2020/5336 K.2021/959

Dava konusu istem: ...

Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesinde Usta öğretici olarak görev yapmakta iken kendi isteğiyle iş akdini fesheden davacı tarafından; görev yaptığı 24/07/2006-05/02/2018 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak iş sonu tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta ve genel tatil alacağı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesi istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin Milli Eğitim Bakanlığının 06/01/2020 tarihli işleminin iptali ile 1.000,00 TL iş sonu tazminatı (kıdem tazminatı), 1.000,00 TL fazla mesai ücreti, 500,00 TL yıllık izin ücreti,

250,00 TL ulusal bayram tatil ücreti ve 250,00 TL genel tatil ücreti alacağı olmak üzere şimdilik 3.000,00 TL tazminatın iş akdinin feshedildiği 05/12/2018 tarihinden itibaren işletilecek en yüksek mevduat faizi oranı ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacıyla davalı idare arasındaki ilişkinin iş sözleşmesine dayalı olduğu, davacının usta öğretici olarak çalıştığı dönemlere ilişkin olarak talep ettiği kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram tatil ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının, İş Kanunu’ndan kaynaklanan hak ve alacaklardan olduğu, bu sebeple, uyuşmazlığın özel hukuk hükümlerine göre görüm ve çözümünde adli yargı yerinin (iş mahkemelerinin) görevli olduğu, nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesinin ... tarih ve E:…, K:… sayılı kararının da bu yönde olduğu gerekçesiyle, davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 1. fıkrasında. "İdare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabilir.

Ancak, konusu beş bin Türk lirasını geçmeyen vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlere karşı açılan iptal davaları hakkında idare ve vergi mahkemelerince verilen kararlar kesin olup, bunlara karşı istinaf yoluna başvurulamaz." hükmüne yer verilmiş olup, maddede öngörülen beş bin Türk liralık sınır aynı Yasanın Ek 1. maddesi uyarınca 2020 yılı için belirlenen yeniden değerleme oranında güncellendiğinde yedi bin Türk lirası olarak uygulanması gerektiğinden, kesin olan İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun incelenme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, Bölge İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; Mahkemece verilen karara yönelik istinaf başvurusu üzerine verilen kararın kesin olduğu ve 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde sayılan temyize tabi davalardan olmadığı anlaşıldığından, kesin olarak verilen karara karşı temyiz başvurusunda bulunulması mümkün olmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, İdare Mahkemesince verilen kararın hukuka aykırı olduğu, daha sonra ıslah edilmek üzere fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak davanın açıldığı, bu durumda miktar yönünden kararın kesin olduğundan bahsetmenin mümkün olmayacağı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan temyize konu kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.