Danıştay 12. Daire E.2022/4133 K.2023/1068

Dava konusu istem: Mersin E Tipi Kapalı ve Açık Ceza ve İnfaz Kurumunda ikinci müdür olarak görev yapan davacının, Kastamonu E Tipi Kapalı ve Açık Ceza İnfaz Kurumunda birinci müdür olarak görev yaptığı dönemde işlediği fiiller nedeniyle, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (D) bendinin (f) alt bendi uyarınca 3 yıl süreyle kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevfik Evleri Genel Müdürlüğünün … tarih ve … sayılı işlemi ile bu işleme karşı yaptığı itirazın reddine ilişkin Adalet Bakanlığı Yüksek Disiplin Kurulunun … tarih ve … sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince Danıştay Onikinci Dairesinin 28/06/2021 tarih ve E:2021/1632, K:2021/4304 sayılı bozma kararına uyularak; dava konusu işlemin Mahkemenin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla usuli gerekçeyle iptali sonrasında, bu kararın gerekçesinden bağımsız olarak davalı idarece dava konusu disiplin cezasının yeniden değerlendirilmesi neticesinde disiplin cezası verilmesine yer olmadığına karar verildiği, konusuz kaldığı anlaşılan iş bu davada karar verilmesine yer olmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle, konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yargılama gideri ile vekalet ücretinin davalı idare tarafından davacıya verilmesine, davalı idarece harcanan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.