Danıştay 12. Daire E.2022/4160 K.2024/4489

Dava konusu istem: Emniyet Genel Müdürlüğünde 2. sınıf emniyet müdürü olarak görev yapan davacının, 3201 sayılı Emniyet Teşkilat Kanunu'nun 55. maddesinin ondokuzuncu fıkrası uyarınca re'sen "kadrosuzluktan emekliye sevk" edilmesine ilişkin Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Değerlendirme Kurulunun ... tarih ve ... sayılı kararının iptali ile işlem nedeniyle mahrum kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...İdare Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararıyla; davacının 2011, 2014 ve 2016 yıllarında terfi ettirilmemesine ilişkin Yüksek Değerlendirme Kurulunun ... tarihli ve... sayılı kararının kendisini ilgilendiren kısımlarının Mahkemeleri kararları ile iptal edildiği, anılan kararlar uyarınca davacının durumunun karar gerekçeleri doğrultusunda yeniden ele alınarak somut tespit ve kıyaslamalarla terfi ettirilip ettirilmeyeceği yönünde kararlar alınacağı, gelinen noktada davacının beş yıl süreyle terfi edememesi halinin yargı kararları ile ortadan kalktığı anlaşıldığından,

3201 sayılı Kanun'un 55. maddesinin ondokuzuncu fıkrası uyarınca beş yıl süreyle terfi edemediği gerekçesiyle re'sen emekliye sevk edilmesine ilişkin dava konusu kararda hukuka uyarlık bulunmadığı; öte yandan, iş bu kararın, ilgili Kanun ve Yönetmelik hükümlerinin Yüksek Değerlendirme Kuruluna verdiği takdir yetkisinin sınırları içerisinde kalınarak ve karar gerekçeleri gözetilerek davacının terfi durumlarının açıklanan şekilde değerlendirildikten sonra re'sen emekli edilmesi hususunda yeniden bir karar verilmesinin gerektirdiği, bu nedenle davacının doğrudan göreve dönmesi sonucunu doğurmayan bu kararın, davalı idarece hukuka uygun olarak,

ait olduğu terfi dönemlerindeki muadilleri esas alınarak ve etkili bir yargısal denetime imkan verecek şekilde yapılacak somut değerlendirmeler sonucu davacı hakkında "terfi eder" kararları verilmesi durumunda görevine devam edebileceği ve ancak o aşamadan sonra yoksun kaldığı parasal haklarının davalı idarece davacıya ödenmesine karar verilebileceğinden, bu aşamada davacının parasal haklarının istemi yönünden karar verilmesine olanak bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline, parasal hakların ödenmesi talebiyle ilgili olarak ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ...İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflar tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TARAFLARIN İDDİALARININ ÖZETİ

1- Davacı tarafından, bugüne kadar yoksun kaldığı parasal haklarının ödenmesi gerektiğinden, Mahkeme kararının, tazminat istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir. 2- Davalı idare tarafından, Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARININ ÖZETİ

1- Davacı tarafından, davalı idarenin temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır. 2- Davalı idare tarafından, davacının temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek ve dosya tekemmül ettiğinden davalı idarenin yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.